30.10 Vanitas, Teatr Teorikon

Współczesna interpretacja powszechnie używanego cytatu z biblijnej księgi Koheleta „Vanitas vanitatum et omnia vanitas”.

Termin: 30.10.2015, godz. 19.00
Miejsce: Wejherowskie Centrum Kultury
Bilety: 10 zł

Scenariusz: Magdalena Hierowska i Karol Formela
Reżyseria: Magdalena Hierowska
Muzyka: Damian Młyński
Scenografia: Karol Formela i Adam Kajzer
Obsada:
Śmierć – Hanna Berenthal
Maria – Aneta Fittkau
Stanisław – Marcin Lubowicz
Narzeczony – Karol Formela
Narzeczona – Beata Kwiatkowska
Samobójca – Daniel Kwidzinski
Niewiasta – Joanna Miler
Celebrytka – Magdalena Hierowska
Czas trwania: 90 min

Spektakl „Vanitas” jest współczesną interpretacją powszechnie używanego cytatu z biblijnej księgi Koheleta „Vanitas vanitatum et omnia vanitas” (Marność nad marnościami i wszystko marność), który w literaturze i sztuce najczęściej przeplatał się w epoce średniowiecza i baroku. Elementy fascynacji śmiercią jako symbolem przemijania można zauważyć również wśród współczesnego pokolenia twórców, co zainspirowało zespół Teorikon do stworzenia spektaklu poruszającego problem umierania jako elementu, zwyczajnej egzystencji.

… „Rodzimy się bez doświadczenia… Umieramy bez rutyny … zaskoczeni za każdym razem tak samo”. – mówi główna bohaterka spektaklu – alegoria Śmierci, która w żartobliwy sposób uświadamia pozostałym postaciom dramatu jak krucha jest ich egzystencja w obliczu wieczności i jak błahe są wobec niej sprawy „świata żywych”

Śmierć odpowiada na nurtujące pytania związane z własną rolą w życiu społecznym i prowadzi dywagacje na temat sztuki życia w kontekście przemijania. Personifikacja śmierci w spektaklu ma za zadanie przybliżyć widzowi zróżnicowany temat, przedstawiając pokolenie w krzywym zwierciadle.

W sztuce poruszane są problemy trudne i często wypierane przez współczesne pokolenie, jednakże „koszmar świadomej śmierci” w zamyśle ma być przedstawiony w sposób żartobliwy. Oswajanie się z nieuniknionym końcem, kieruje w stronę puenty, iż warto żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami i korzystać z życia w taki sposób, aby nie krzywdzić innych i to jest główny cel realizacji. Wszyscy bohaterowie sztuki mają inny stosunek do stanu niebytu, i w różny sposób przezywają „swój koniec” jednak łączy ich wspólna cecha – potrzeba akceptacji.