22 marca w wieku 71 lat zmarł Wojciech Misiuro. Był m.in. głównym choreografem Teatru Narodowego w Warszawie, a także twórcą znanego na Wybrzeżu i w całym kraju Teatru Ekspresji. Kultowa postać polskiej sceny tańca – tancerz, mim, choreograf, reżyser telewizyjny – ale przede wszystkim – pionier tańca współczesnego we współczesnej Polsce.
Msza Święta zostanie odprawiona dnia 01.04.2023 o godz. 10.00 w Kościele p.w. św Jana w Gdańsku.
Pogrzeb odbędzie się tego samego dnia o godz. 12.00 na cmentarzu Komunalnym w Sopocie (wejście nr 1).
Wojciech Misiuro urodził się w Gdańsku w 1952 r. Tu też ukończył Studium Baletowe, a we Wrocławiu Studia Pantomimy przy Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. W 1967 związał się z Państwową Operą i Filharmonią Bałtycką (obecną Operą Bałtycką). Następnie tańczył w Operze Wrocławskiej, Teatrze Henryka Tomaszewskiego i Teatrze Stu. W 1975 roku rozpoczął karierę choreografa współpracując z teatrami we Wrocławiu, Łodzi, Krakowie, Gdańsku i Warszawie, a w sezonie 1979-82 został głównym choreografem Teatru Narodowego w Warszawie.
Największym osiągnięciem Wojciecha Misiury – nie tylko w jego osobistej karierze, ale także w artystycznym życiu całego Trójmiasta – było założenie pod koniec lat osiemdziesiątych w Gdańsku autorskiego Teatru Ekspresji (1987-2000). Znudzony rutyną polskiego baletu, poszukujący nowej formy rozwoju artysta w ciągu kilkunastu lat (od premiery z 1988 roku w Teatrze Muzycznym w Gdyni) wypracował własną, rozpoznawalną poetykę teatralną. Stworzył pierwszy prywatny, autorski Teatr Ekspresji, z którym zrealizował własne spektakle. Były to: „Umarli potrafią tańczyć” (1988), „Dantończycy” (1989), „ZUN” (1990), „Idole perwersji” (1991), „College No 24” (1992), „Miasto mężczyzn” (1994), „Pasja” (1995), „Kantata” (1997) i „Tango” (1999).
Współpracował też z TVP. Pierwsza jego realizacja powstała na początku lat 80-tych. Był to film baletowy do muzyki Grażyny Bacewicz. Dla teatru telewizji zarejestrowano spektakle: „ZUN”, „Umarli potrafią tańczyć” (choreografia i reżyseria: Wojciech Misiuro, realizacja telewizyjna: Beata Dunajewska). Potem powstała „Pasja”, „Kantata”, a także całkowicie autorski film zrealizowany dla II Programu TVP „De Aegypto – opera egipska”. Teatr Ekspresji często wyjeżdżał za granicę, występował na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki w Edynburgu, na festiwalach: Spoleto w USA (1992), we Włoszech (1993) oraz w Stambule (1994). Wielu aktorów Teatru Ekspresji , wśród nich Leszek Bzdyl (Dada von Bzdülöw), Jacek Krawczyk (Teatr Okazjonalny), Krzysztof Leon Dziemiaszkiewicz (Teatr Patrz Mi Na Usta) czy Bożena Eltermann (Teatr Cynada).
W 2000 roku Teatr Ekspresji przestał istnieć. Wielu aktorów tego zespołu stworzyło własne teatry tańca. Wojciech Misiuro natomiast ponownie zaczął współpracować z różnymi teatrami w Polsce. Jako choreograf pracował między innymi z Adamem Hanuszkiewiczem, Izabellą Cywińską, Wiesławem Saniewskim i Krzysztofem Warlikowskim.
W kwietniu 2000 r. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej przygotował choreografię spektaklu „The Music Programme” Roxanny Panufnik, a w październiku 2000 r. choreografię do opery „Don Carlos” Giuseppe Verdiego. W 2008 roku w Operze Bałtyckiej wraz z Jackiem Przybyłowiczem i Romanem Komassą stworzył trzyczęściowy spektakl „Men’s Dance” . Misiuro przygotował „Tamshii” (ostatnia część „Men’s Dance”) z zespołem w składzie: Katarzyna Zawistowska (scenografia i kostiumy), Krzysztof Baliński (asystent choreografa, aktor), Piotr Pawlak (muzyka).
na podst. culture.pl, Beata Dunajewska/encyklopediateatru.pl/
Fot. gdansk.pl
