„Tęcza – mały wielki teatr” – monografia naukowa na 75-lecie Teatru Lalki Tęcza

Redaktorem publikacji jest dr Karol Suszczyński, adiunkt w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Filia w Białymstoku.

Mimo naukowego charakteru – dzięki wielu ilustracjom – książka jest atrakcyjna także dla miłośników teatru, niekoniecznie zajmujących się zawodowo teatrologią.

Monografia jest nie tylko zbiorem najważniejszych informacji, ale zawiera także krytyczne opracowania najważniejszych tematów, wśród autorów tuzy praktyki i krytyki teatralnej oraz humanistyki (m.in. Marek Waszkiel, Daniel Kalinowski, Lucyna Kozień, Marzenna Wiśniewska). Za całość tej starannie opracowanej i wydanej książki odpowiedzialny jest Karol Suszczyński. Z kart monografii dowiemy się m.in., że „1 września 1946 r. E. i T. postanawiają założyć w Tuchomiu [(pow. bytowski, woj. szczecińskie) – dzisiaj pomorskie, przyp. red.]. (…) Prywatne przedsięwzięcie Czaplińskich zostaje zarejestrowane jako Objazdowy Teatr Marionetek”. 26 grudnia 1946 r. wystawiono prapremierę „Szopki polskiej” L. Szczepańskiego i właśnie prapremierowość wyróżnia Tęczę szczególnie. Teatr jeździł po regionie przez 20 lat i w 1966 r. dostał stałą siedzibę w Słupsku, a tak naprawdę to w roku 1970, bo cztery lata trwał remont. Warto wejść w posiadanie monografii, a jeśli miałbym się czepiać czegokolwiek, to tylko uporządkowania i „uprzyjaźnienia” kroniki (np. ponumerowanie premier).

Tęcza – mały wielki teatr. Monografia naukowa z okazji jubileuszu 75-lecia Państwowego Teatru Lalki Tęcza w Słupsku pod redakcją Karola Suszczyńskiego jest wielogłosową i wielokontekstową narracją, która w centrum badawczego namysłu ustanawia jedną z najstarszych instytucji kultury na Pomorzu. Autorzy i autorki zaproszeni do naukowej refleksji wspólnie uruchamiają interdyscyplinarny krajobraz, na tle którego oglądamy „mały wielki teatr” w ujęciu zarówno historycznym, jak i współczesnym. Zebrane w monografii teksty stanowią ciekawy i cenny przegląd kulturotwórczego potencjału Tęczy, badają osadzenie słupskiej sceny w przestrzeni lokalnej i krajowej, wnikliwie analizują konkretne przedstawienia i zjawiska. Publikacja przygląda się charakterowi słupskiej sceny lalkowej w kontekście semantyki, ale i samej plastyki czy wizualności; także – przez pryzmat okołoteatralnych działań edukacyjnych. Monografię zamyka skrupulatne kalendarium, którego lektura uwyraźnia znaczenie Państwowego Teatru Lalki Tęcza w Słupsku w kontekście historii polskiego teatru. Ale też harmonijnie finalizuje zawarte w monografii badania i uwagi, z których wiele ma charakter otwarty, zapraszający do dyskusji, przede wszystkim zaś – do kontaktu z materią teatralnego przedstawienia – z recenzji dr Anny Jazgarskiej.