Słupsk: Festiwal Wolności, dzień 4, 23.09

23.09 Niedziela
16:00 TR „Czekamy na Sygnał” reż. Ż. Gruszczyńska – Ogonowska i W. RogowskiBałtycki Teatr Dramatyczny im. J. Słowackiego w Koszalinie/Stowarzyszenie Aktorzy po godzinach

Autor: Tomasz Ogonowski
Reżyseria: Żanetta Gruszczyńska-Ogonowska, Wojciech Rogowski
Producent: Marcin Borchardt
Scenografia: Beata Jasionek
Kostiumy: Beata Jasionek
Choreografia: Arkadiusz Buszko
Opracowanie graficzne: Monika Zawierowska-Łozińska
Aranżacje muzyczne: Tymon Tymański
Wizualizacje: Łukasz SKYW Wasilewski
Obsada: Żanetta Gruszczyńska-Ogonowska, Dominik Mrozowska, Katarzyna Ulicka-Pyda, Marcin Borchardt, Artur Czerwiński, Wojciech Kowalski, Piotr Krótki, Wojciech Rogowski, Jacek Zdrojewski.

Czas trwania spektaklu: 1 godz. 20 min.

Fot. Izabela Rogowska

Czekamy na sygnał Tomasza Ogonowskiego, z nowymi aranżacjami klasycznych utworów polskiej muzyki punkowej i alternatywnej w opracowaniu Tymona Tymańskiego, to opowieść o trudnym doświadczeniu pokoleniowym dzisiejszych pięćdziesięciolatków. Ludzi, którzy pamiętają kryzysy, zaciskanie pasa, dobrobyt na kredyt, żywność na kartki, strajki, pacyfikacje, powstanie Solidarności, stan wojenny, transformację, a teraz żyją w Polsce NATO Unii Europejskiej. Temu pokoleniu od początku towarzyszyła muzyka punkowa i alternatywna, która w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, wykorzystując znakomite teksty, odzwierciedlała wszystko, co działo się na ulicach, korytarzach, klatkach schodowych, w zakładach, domach i gabinetach. Te dźwięki zastępowały krzyk, formułowały słowa, dawały nadzieję.

17:30 MS „Dyktanda” reż. A. NowickaTeatr Barakah w Krakowie

Autor: Stanisław Lem
Reżyseria i adaptacja: Ana Nowicka
Muzyka: Maciej Jabłoński
Scenografia: Monika Kufel
Kostiumy: Kajetan von Kazanovsky
Choreografia: Tomasz Foltyn
Przygotowanie muzyczne: Ana Nowicka
Obsada: Monika Kufel, Małgorzata Zawadzka, Paweł Plewa, Paweł Wolsztyński

Czas trwania: 1 godz.

„Dyktanda”, a właściwie „Dyktanda, czyli… w jaki sposób wujek Staszek wówczas Michasia – dzisiaj Michała – uczył pisać bez błędów” to krótkie historyjki pełne czarnego i absurdalnego humoru rodem ze światów Rolanda Topora, z dodatkiem ironii, składające się z ortograficznych pułapek. Stanisław Lem pisał je w 1970 roku dla swojego siostrzeńca, by sprawdzać jego językowe umiejętności i czy Michaś wie, gdzie „u”, a gdzie „ó” postawi. Spektakl krakowskiego Teatru BARAKAH jest próbą odnalezienia teatralnego wyrazu dla owych „u”, „ó”, a do tego „ż”, „rz” i jeszcze świetniej w akustyce starej żydowskiej mykwy wybrzmiewających „dź” oraz złożeniem w całość na pozór niepowiązanych ze sobą wizji autora „Solaris”.

19:00 DS „Klątwa” reż. O. FrljićTeatr Powszechny im. Z. Hübnera w Warszawie

Na motywach dramatu Stanisława Wyspiańskiego
Reżyseria: Oliver Frljić
Dramaturgia: Agnieszka Jakimiak, Joanna Wichowska, Goran Injac
Reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski
Kostiumy: Sandra Dekanić
Współpraca scenograficzna: Małgorzata Dzik
Asystenci reżysera: Mateusz Atman, Jakub Skrzywanek
Obsada: Karolina Adamczyk, Klara Bielawka, Maria Robaszkiewicz, Barbara Wysocka, Julia Wyszyńska, Jacek Beler, Arkadiusz Brykalski, Michał Czachor
Inspicjent: Kuba Olszak

Czas trwania: 1 godz. 20 min.

Fot. Magda Hueckel

W momencie, w którym związek Kościoła i państwa wydaje się nierozerwalny, a władza organów kościelnych próbuje wpłynąć na funkcjonowanie świeckich instytucji oraz na decyzje jednostek, twórcy spektaklu sprawdzają, czy opór wobec tych mechanizmów jest jeszcze możliwy. Na ile katolicka moralność przenika podejmowane przez nas decyzje? Jak wpływa na światopogląd osób, które deklarują niezależność od Kościoła, a jakie konsekwencje posiada dla tych, którzy uważają się za katolików? A przede wszystkim: na ile sztuka współczesna jest zdeterminowana przez religijną cenzurę, autocenzurę i unikanie zarzutu o „obrazę uczuć religijnych”?
Spektakl „Klątwa” wykorzystuje motywy z dramatu Wyspiańskiego do stworzenia wielowątkowego krajobrazu współczesnej religijności i areligijności. W ramach teatru, rządzącego się własną hierarchią oraz często wykorzystującego mechanizm podporządkowania i upokorzenia, twórcy zastanawiają się, czy wyzbycie się lęku przed władzą, a nawet samej władzy, znajduje się w zakresie ich możliwości.

Spektakl przeznaczony tylko dla widzów dorosłych. Zawiera sceny odnoszące się do zachowań seksualnych i przemocy, a także tematyki religijnej, które pomimo ich satyrycznego charakteru mogą być uznane za kontrowersyjne. Wszelkie sceny przedstawione w spektaklu są odzwierciedleniem wyłącznie wizji artystycznej. W spektaklu wykorzystywane są również głośna muzyka i efekt stroboskopowy.