Termin: 3-9.08.2026
Na wszystkie spektakle wstęp wolny

Program

3 SIERPNIA (poniedziałek) / 21:00
ROYBERKI

Reżyseria: Lena Witkowska
TEATR ÓSMEGO DNIA / POZNAŃ
Czas trwania: 75 min
MIEJSCE: DZIEDZINIEC / Centrum Kształcenia Ustawicznego i Zawodowego Nr 1
ul. Morska 79, GRABÓWEK

4 SIERPNIA (wtorek) / 21:00
MELTDOWN

Reżyseria, tekst: Małgorzata Lech
ROBIMY RUCH / KRAKÓW
Czas trwania: 75 min
MIEJSCE: PLAC / Zespół Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni
ul. Sambora 48, LESZCZYNKI

5 SIERPNIA (środa) / 21:00
OJCOWIE

Reżyseria, tekst: Błażej Biegasiewicz
FUNDACJA HORYZONT SZTUKI / WARSZAWA
Czas trwania: 70 min
MIEJSCE: BOISKO / Szkoła Podstawowa nr 48 w Gdyni
ul. Jowisza 60, CHWARZNO-WICZLINO

6 SIERPNIA (czwartek) / 21:00
LOVE AND DEATH, SEX AND ILLNESS

Reżyseria, choreografia: Wojciech Furman | Tekst: Justyna Tomska, Wojciech Furman
WOJCIECH FURMAN / POZNAŃ
Czas trwania: 45 min  
MIEJSCE: DZIEDZINIEC / Szkoła Podstawowa Samorządowa nr 42
ul. Leopolda Staffa 10, KARWINY

 7 SIERPNIA (piątek) / 21:00
AQUA SAPIENS

Reżyseria: Anna i Tomasz Rozmianiec
TEATR FUZJA / POZNAŃ
Czas trwania: 50 min
MIEJSCE: PLAC PRZED KRYTĄ PŁYWALNIĄ / Szkoła Podstawowa nr 40
ul. Gospodarska 1, CHYLONIA

8 SIERPNIA (sobota) / 21:00
FROGSHOP

Reżyseria, tekst: Dominik Setlak
TRANSTOPIA / KRAKÓW
Czas trwania: 90 min
MIEJSCE: PLAC PRZED HALĄ ŁUKOWĄ / Miejska Hala Targowa
ul. Wójta Radtkego 36, ŚRÓDMIEŚCIE

9 SIERPNIA (niedziela) / 21:00
KTO ZABIŁ W KONITZVILLE

Scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak
TEATR GDYNIA GŁÓWNA / GDYNIA
Czas trwania: 55 min
MIEJSCE: PLAC MANEWROWY / L-ka
Pl. Konstytucji 2, ŚRÓDMIEŚCIE

********

Opisy spektakli

ROYBERKI
Reżyseria, tekst: Lena Witkowska
Obsada, muzyka: Marika Bocewicz, Marta Wołczecka, Weronika Siwicka, Joanna Bielawska, Lena Witkowska
Video: Filip Jędrzejczak

To performatywno-muzyczny manifest o kobiecym aktywizmie, solidarności i codziennych rewolucjach. Spektakl wyrasta z rzeczywistości ruchów społecznych, przede wszystkim Inicjatywy Pracowniczej, ale również wspierającego ją środowiska Rozbratu, które od lat są sercem miejskich walk o prawa społeczne. Na scenie spotyka się pięć dynastii, reprezentujących różne obszary oporu: pracownice niemedyczne szpitala, osoby pracujące w Amazonie, żłobianki, opiekunki osób starszych oraz aktywistki związków lokatorskich. Każda z nich tworzy własne „królestwo”, przestrzeń nieustającej walki o uznanie, widzialność i podmiotowość. W swoich mikroświatach królowe przeprowadzają rebeliady i rewolucje, pisząc na nowo mit pracy i postaw społecznych. Tytuł „Royberki” pochodzi od zniekształconego, pół żartobliwego określenia buntowniczek, „rozrabiaczek”, tych, które nie dają się uciszyć.

MELTDOWN
Reżyseria, tekst: Małgorzata Lech
Obsada: Katarzyna Kopczyk, Karolina Lichocińska oraz Natalia i Agnieszka (video)
Choreografia: Iga Załęczna | Scenografia: Kamila Lech | Muzyka: Kamil Malchar

Spektakl to połączenie dokumentalnej prawdy z teatrem formy i teatrem słowa. Ewa z córką i partnerem przyjechała na wakacje nad morze. Ma być zabawa na plaży, słuchanie szumu fal, budowanie zamków z piasku i relaks na dmuchanym materacu. Czy znów się zacznie? Czy to, co skumulowane, wybuchnie? „U Ciebie jak już się skumulowało, musi wybuchnąć” – mówi matka neuro atypowej córki.”

„Meltdown” to dokumentalna love story o trudnej miłości matki do neuro atypowej córki . Scenariusz zrodził się z prawdziwego doświadczenia dwóch kobiet, które próbują zrozumieć siebie nawzajem. „Meltdown” – wyraz nieprzetłumaczalny na polski – to intensywna reakcja emocjonalna i behawioralna na silne bodźce przybierają często formę zachowań nieakceptowanych społecznie. Nie wydarza się w próżni, lecz w relacyjności i na skutek tkwiących w niej napięć, które osoby neurotypowe odczuwają szczególnie mocno. Jest to zjawisko niewygodne dla normalsów, wzbudzające lęk, wstyd, konsternację i dezorientację.

OJCOWIE
Reżyseria, tekst: Błażej Biegasiewicz
Obsada: Mateusz Gródecki, Maciej Karczewski, Filip Lipiecki, Marcin Piotrowiak
Wykonanie masek: Alicja Kolińska
Choreografia: Anna Obszańska

Spektakl traktuje o ojcostwie postrzeganym z perspektywy młodych mężczyzn – wciąż bezdzietnych, będących jednak w wieku, w którym o macierzyństwie można myśleć już bardzo poważnie. Ten status „nieistniejącego, ale możliwego ojca” współdzielą wszyscy aktorzy, a spektakl opiera się na autentycznych doświadczeniach i subiektywnych odczuciach wszystkich twórców. Snucie wizji o sobie samych w roli taty, automatycznie wywoływało wspomnienia ojcostwa doświadczanego z perspektywy synów. Ten wątek okazał się fundamentalny. Dopiero rozliczenie się z paradygmatem zastanego ojcostwa i refleksja nad tym, co warto z niego ocalić, co zaczerpnąć, a co zmienić, stworzyło punkt odniesienia do rozważań nad następnym wzorcem. To przejście – od ojca poprzednich pokoleń do ojca przyszłości – wyznacza treść widowiska.

LOVE AND DEATH, SEX AND ILLNESS
Reżyseria, choreografia: Wojciech Furman
Tekst: Justyna Tomska, Wojciech Furman
Obsada: Wojciech Furman

Spektakl opowiada historię mężczyzny mierzącego się z podwójną stratą. Pierwszą realną: utracił ukochaną kobietę. Drugą obecną w przeczuciu: jego matka właśnie usłyszała diagnozę, która nie daje nadziei. Kim będę bez was? – zdaje się pytać bohater. Miłość i śmierć, seks i choroba nie tworzą tu oddzielnych porządków. Raczej splatają się w jednym nurcie codziennego istnienia.

Bohater odsłania swoją kruchość w obliczu bezsilności, smutku i tęsknoty, która aż boli. Nie prosi jednak o ratunek, ale zaprasza do współobecności, mówi: bądź ze mną, kiedy ja będę szukał sposobu, aby przetrwać nieodwracalne.

AQUA SAPIENS
Reżyseria: Anna i Tomasz Rozmianiec
Obsada: Agnieszka Mikulska, Anna Rozmianiec, Magdalena Przybylska, Barbara Bartkowiak, Jakub Woźniak, Michał Bobrownicki, Karol Loręcki, Artur Małecki, Łukasz Jata, Tomasz Rozmianiec
Choreografia: Anna Rozmianiec | Scenografia: Anna Rozmianiec, Agnieszka Mikulska
Muzyka: Jakub „Gonzo” Woźniak

Co zostaje z człowieka, gdy znika woda?
I ważniejsze — co zostaje ze wspólnoty?
„Aqua Sapiens” to poruszająca opowieść o świecie na granicy wyschnięcia, w którym woda przestaje być oczywistością, a staje się sprawdzianem — naszej uważności, odpowiedzialności i zdolności do bycia razem. To spektakl, który stawia pytania: czy jako wspólnota potrafimy jeszcze dbać, czy umiemy szanować to, co wspólne, czy potrafimy czerpać z umiarem — i być razem, zanim będzie za późno. W centrum tej historii znajduje się Sanatorium — ostatni azyl, oaza, miejsce spotkania. To tutaj przybywają ci, którzy jeszcze wierzą w możliwość ocalenia. Ale Sanatorium nie jest tylko schronieniem. Jest przestrzenią konfrontacji — z innymi i z samym sobą. Bo w świecie niedoboru każda decyzja staje się wyborem: między „ja” a „my”.

FROGSHOP
Reżyseria, tekst, scenografia: Dominik Setlak
Obsada: Franciszek Gurgul, Julita Golińska-Setlak, Michał Szostak
Choreografia: Dominik Setlak i zespół | Muzyka: Erwin Jeneralczyk

1998 roku w kraju nad Wisłą zadomowił się zielony płaz. Niewielki, niepozorny, oswojony przez codzienność. Dwadzieścia siedem lat później jego populacja przekroczyła 11 tysięcy osobników. Wrosła ona w krajobraz tak głęboko, że trudno wyobrazić sobie już ulicę bez charakterystycznej zielonej poświaty. „Frog Shop” opowiada historię o tym, jak żaba połknęła kraj w całości i nawet się nie zakrztusiła. O dygotliwej wygodzie zakupów, o tęsknocie za kształtowaniem się trzeciego tysiąclecia, o kanibalizmie gospodarczym i milionach małpek sprzedawanych każdego dnia

W świecie opanowanym przez zieloną żabę – symbolu powolnie, lecz nieodwracalnie zmieniającej się rzeczywistości – bohaterowie próbują odnaleźć swoje miejsce wśród narzuconych ról i ekonomicznych zależności. Ida i Ajent, pozornie oddzieleni hierarchią i statusem, współtworzą mikro wspólnotę opartą na konieczności bycia razem: w pracy, w przestrzeni, w systemie.

KTO ZABIŁ W KONITZVILLE
inspirowany powieścią Artura Grysiaka i Rafała Matusza „Konitzville”
Scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak
Asystentka: Monika Jarząbek
Obsada: Bartłomiej Deklewa, Piotr Rogalski, Piotr Ujejski
Oprawa muzyczna, wizualizacje i światła: Marzena Chojnowska

„Kto zabił w Konitzville” to nie tyle historia kryminalna, ile psychodrama zbiorowej nieświadomości. To spektakl, w którym rzeczywiste morderstwo jest jedynie punktem zapalnym – momentem, w którym to, co przez lata spychane w mrok, znajduje ujście.

Nie w jednostce, ale w społeczności. W mieście.

Zabójstwo młodego mężczyzny Ernsta Wintera staje się momentem inicjacyjnym. Wydarzenie niepojęte rozsadza porządek dnia codziennego. To, co wcześniej było tylko przeczuciem, staje się nagle wyraźne: nieufność, pogarda, antysemityzm, plotki, wrogość. To nie są nowe uczucia – one tam były. Spały. Czekały. Cienie. W „Kto zabił w Konitzville” miasto przestaje być przestrzenią wspólnoty, a staje się polem walki – niekoniecznie między faktami, ale między lękami. Odpala się archetyp ofiary i kata, niewinności i kozła ofiarnego, miasta świętego i miasta przeklętego.