Sopot Non-Fiction
Festiwal i rezydencja artystyczna
Organizator: Fundacja Teatru BOTO, współorganizator: Teatr Wybrzeże
Sopot Non-Fiction to przegląd teatru dokumentalnego połączony z warsztatami. Od roku 2012 odbyły się dwie edycje festiwalu.Celem projektu jest poszukiwanie nowych metod pracy z materiałem dokumentalnym w teatrze i propagowanie teatru dokumentalnego w Polsce. Kuratorami festiwalu są reżyser Adam Nalepa oraz krytyk, dramaturg Roman Pawłowski.
W warsztatach bierze udział 8 zespołów, składających się z reżysera, dramaturga i czwórki aktorów. Przez sześć dni pracują oni nad własnymi projektami przedstawień, sztuk, scen, instalacji, a następnie prezentują prace w rozwoju podczas finałowych pokazów. Warsztatom towarzyszą prezentacje gotowych spektakli, spotkania i wykłady.
Projekty zainicjowane w Sopocie są kontynuowane w teatrach w całym kraju. Dotychczas powstały: spektakl Piotrka Ratajczaka „Niewierni” w Łaźni Nowej w Krakowie, słuchowisko Wojtka Klemma i Michała Pabiana „Anonimowi Żydzi Polscy czyli rodziny których nie ma” w Teatrze Polskiego Radia, „Gorączka czerwcowej nocy” Tomasza Śpiewaka w reż. Remigiusza Brzyka w Teatrze Nowym w Poznaniu. W przygotowaniu: „Nowy wspaniały świat” Kuby Roszkowskiego (Teatr Lubuski w Zielonej Górze) oraz „Stocznia Nowi Barbarzyńcy” (Grupa Tańca Współczesnego Dziki Styl z Gdańska).
Spektakle, wykłady i prezentacje odbywają się na Scenie Letniej w Dworku Sierakowskich oraz w Teatrze Kameralnym.
Edycja 2014 odbędzie się w dniach 30 sierpnia – 6 września.
Kalendarz Rezydencji Artystycznej Sopot Non-Fiction 2014.
piątek 29 sierpnia Pokaz przedpremierowy: „Posłuchaj maszynisty!”
sobota 30 sierpnia Premiera: „Posłuchaj maszynisty!”
audio-instalacja w pociągach SKM
29 sierpnia – 4 września / pociągi SKM
Kolejne prezentacje: 1,2,3,4 września
Szczegółowy rozkład pociągów z audio-instalacją 25 sierpnia na www.sopotnonfiction.pl.
sobota 30 sierpnia, godz. 19.00 / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże
Spektakl Jeleny Greminy „Dwóch w twoim domu”
Przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska
Reżyseria: Rudolf Zioło
Scenografia: Katarzyna Stochalska
Występują: Magdalena Boć, Grzegorz Gzyl, Jakub Mróz, Piotr Łukawski
produkcja: Teatr Wybrzeże, Gdańsk
Premiera w ramach Festiwalu Literacki Sopot.
po spektaklu 30 sierpnia spotkanie z Jeleną Greminą i realizatorami spektaklu
niedziela 31 sierpnia, godz. 14.00 / Scena Letnia BOTO w Młodym Byronie
„Salon Kulturalny” Radia Gdańsk na żywo z Sopotu – spotkanie z Joséphine de Weck, Szymonem Adamczakiem i uczestnikami projektu „Posłuchaj maszynisty!”, prowadzenie: Iwona Borawska (Polskie Radio Gdańsk)
niedziela 31 sierpnia, godz. 20.00 / Scena Letnia BOTO w Młodym Byronie
Pokaz zapisów prezentacji Maraton Non-Fiction 2013
oniedziałek 1 września, godz. 19.00
spektakl „Całoczerwone” / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże Sopot
Tekst: Małgorzata Szczerbowska
Reżyseria: Adam Nalepa
Występują: Sylwia Góra-Weber i Małgorzata Szczerbowska
Multimedia: Tomasz Weber
Produkcja: Teatr BOTO, Sopot
wtorek 2 września, godz. 19,00 / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże Sopot
spektakl „Nikt nie byłby mną lepiej. Koncert”
Teksty: Ewa Kasińska, Mariola Sopel, Kasiulek, Kaśka D., Kret, Żmija
Reżyseria: Łukasz Chotkowski
Dramaturgia i układ tekstu: Magda Fertacz
Kostiumy: Konrad Parol
Muzyka na żywo: DER FATHER (Joanna Halszka-Sokołowska, Jerzy Rogiewicz, Daniel Pigoński)
Występują: Dawid Rafalski, Hanna Klepacka, Elżbieta Lisowska – Kopeć, Przemysław Kosiński ze specjalnym udziałem Mamadou Bâ alias Góo Ba
Produkcja: Teatr Lubuski, Zielona Góra
czwartek 4 września, godz. 20,00 / Scena Letnia BOTO w Młodym Byronie
film dokumentalny „Sprawa Przybyszewskiej’’
Reż. Joanna Cichocka Gula, 1996 (48 min.)
Produkcja: Telewizja Gdańsk dla TVP 2
Po projekcji spotkanie z autorką filmu.
piątek 5 września, godz. 18.00 – 22.15 / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże
Maraton Non-Fiction Część 1:
sobota 6 września, godz. 14.00 – 16.45 / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże
Maraton Non-Fiction Część 2:
sobota 6 września, godz. 18.30 – 21.15 / Scena Kameralna Teatru Wybrzeże
Maraton Non-Fiction Część 3:
Maraton Non-Fiction to otwarte laboratorium pracy dokumentalnej, serce i rdzeń rezydencji artystycznej. Podczas dwudniowego przeglądu zespoły prezentują efekty pracy warsztatowej: sceny, etiudy, improwizacje, fragmenty sztuk, powstałych w trakcie tygodniowej pracy. Pokazom towarzyszą dyskusje i umówienia z udziałem publiczności. Każdy głos się liczy!
Sopot Non-Fiction 2014 – wydarzenia
„Posłuchaj maszynisty!”
audioinstalacja w pociągach SKM
Koncepcja i reżyseria: Joséphine de Weck (Szwajcaria)
Współpraca dramaturgiczna: Szymon Adamczak
Produkcja: Fundacja Teatru BOTO, Sopot Non-Fiction, Polskie Radio Gdańsk,
Projekt współfinansowany z Pro Helvetia.
29 sierpnia – 4 września / pociągi SKM
„Posłuchaj maszynisty!” to instalacja dźwiękowa w pociągach Szybkiej Kolei Miejskiej, której bohaterami są maszyniści SKM. Instalacja będzie miała formę krótkich audycji, opartych na wywiadach z maszynistami na temat ich życia i pracy w trójmiejskiej aglomeracji. Będą one odtwarzane za pomocą systemu nagłośnieniowego w wybranych składach pociągów.
Joséphine de Weck o idei projektu:
Nasze miasta funkcjonują dzięki wysiłkowi tysięcy ludzi, którzy pracują dla nas. Jedni sprzątają nocami ulice, inni prowadzą tramwaje, autobusy, pociągi. Chcielibyśmy udzielić głosu jednej z tych niewidocznych na co dzień grup: maszynistom kolejki SKM. Rzadko mamy okazję z nimi rozmawiać, poza pytaniem o bilety czy następną stację. Zapominamy, że bez nich nie moglibyśmy poruszać się po Trójmieście. Transport publiczny bez nich by nie istniał, tymczasem nawet ich nie zauważamy. Są częścią maszyny.
Chcemy ich zapytać o czym myślą podczas jazdy? Czy lubią swoją pracę i rolę w społeczeństwie? Czy słuchają muzyki w pracy? Które miejsce w mieście lubią najbardziej?
Dzięki projektowi „Posłuchaj maszynisty!” publiczna przestrzeń, w której unikamy intymności, zmieni się w miejsce, gdzie możemy mówić o nas samych i kontaktować się z innym. Pasażerowie staną się społecznością, połączoną doświadczeniem intymności i otwarcia na drugą osobę.
Pokaz przedpremierowy: 29 sierpnia
Premiera: 30 sierpnia
Kolejne prezentacje: 1,2,3,4 września
Szczegółowy rozkład pociągów z audioinstalacją zostanie ogłoszony 25 sierpnia.
„Salon Kulturalny” Radia Gdańsk na żywo z Sopotu – spotkanie z Joséphine de Weck, Szymonem Adamczakiem i uczestnikami projektu „Posłuchaj maszynisty!”, prowadzenie: Iwona Borawska (Polskie Radio Gdańsk) – 31.08, godz. 14 / Scena Letnia BOTO w Młodym Byronie
Jelena Gremina „Dwóch w twoim domu”
spektakl
Przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska
Reżyseria: Rudolf Zioło
Scenografia: Katarzyna Stochalska
Występują: Magdalena Boć, Grzegorz Gzyl, Jakub Mróz, Piotr Łukawski
produkcja: Teatr Wybrzeże, Gdańsk
30 i 31 sierpnia, godz. 19, Scena Kameralna w Sopocie
po spektaklu 30 sierpnia spotkanie z Jeleną Greminą i realizatorami spektaklu
Dokumentalna sztuka rosyjskiej dramatopisarki, założycielki moskiewskiego Teatru doc. oparta na historii Uładzimira Niaklajeua, białoruskiego poety i działacza politycznego. Niaklajeu był jednym z opozycyjnych kandydatów na prezydenta Białorusi w wyborach w grudniu 2010 roku. W dniu wyborów został pobity i uprowadzony przez KGB. Po miesięcznym pobycie w więzieniu umieszczono go na kilka miesięcy w areszcie domowym, ograniczając możliwość spotkań i poddając nieustającej obserwacji. Poecie i jego żonie towarzyszyli przez całą dobę dwaj kagiebiści. Areszt zakończył się procesem, w którym Niaklajeua skazano na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata.
Materiałem do sztuki były wywiady z Niaklajeuem i jego żoną o życiu w domowym areszcie. Na ich podstawie Griemina zbudowała groteskową komedię o prawach człowieka.
Jelena Gremina o sztuce „Dwóch w twoim domu”:
Zimą 2013 roku polityka dotknęła nas osobiście. W Mińsku aresztowano i wywieziono w nieznanym kierunku poetę – Uładzimira Niaklajeu, ojca naszej dobrej znajomej Ewy Niaklajeu, kuratorki teatralnej mieszkającej w Helsinkach. Sami poczuliśmy na własnej skórze, że jeśli nawet nie myślisz o polityce, ona pomyśli o tobie. Nic nie da ukrywanie się w swojej niszy, w teatralnym getcie – oni i tak cię dopadną. Potem dowiedzieliśmy się, że Niaklajeu dzięki Bogu jest żywy, ale znajduje się w areszcie domowym, że w jego maleńkim mieszkaniu dzień i noc pilnują go kagiebiści. Zrozumieliśmy, że to realny dramat, który rozgrywa się tu i teraz. Zamknięta przestrzeń, w której jedni bohaterowie pilnują drugich, a jednocześnie wszyscy są więźniami. Prawdziwy teatr życia.
„Nikt nie byłby mną lepiej. Koncert”
spektakl
Teksty: Ewa Kasińska, Mariola Sopel, Kasiulek, Kaśka D., Kret, Żmija
Reżyseria: Łukasz Chotkowski
Dramaturgia i układ tekstu: Magda Fertacz
Kostiumy: Konrad Parol
Muzyka na żywo: DER FATHER (Joanna Halszka-Sokołowska, Jerzy Rogiewicz, Daniel Pigoński)
Występują: Dawid Rafalski, Hanna Klepacka, Elżbieta Lisowska – Kopeć, Przemysław Kosiński ze specjalnym udziałem Mamadou Bâ alias Góo Ba
Produkcja: Teatr Lubuski, Zielona Góra
2 września, godz. 19, Scena Kameralna w Sopocie
po spektaklu ok. godz. 21.00 spotkanie z twórcami
Spektakl dokumentalny oparty na tekstach kobiet, osadzonych w Zakładzie Karnym w Krzywańcu (woj. Lubuskie). Realizatorzy spotykali się z nimi przez rok na comiesięcznych sesjach. Spędzili godziny na rozmowach o karze, winie, miłości, nienawiści, przyjaźni. Efektem tych spotkań jest scenariusz przedstawienia.
Aktorom Teatru Lubuskiego towarzyszy zespół rockowy DER FATHER oraz Mamadou Bâ alias Góo Ba, aktor, muzyk i śpiewak z Dakaru, członek grupy artystycznej LaFabriks www.lfks.net
Od realizatorów:
Żmija, Kasiulek, Mariola, Ewa, Kaśka, Kret mówią wreszcie swoim głosem, głosem, którego może wolelibyśmy nie usłyszeć, albo nadać mu marginalne znaczenie. Bo co przejmującego mogą nam opowiedzieć kobiety z Zakładu Karnego? Kolejną historię o swojej niewinności? Przeciwnie. Mówią, że nic by w życiu nie zmieniły, bo wtedy nie byłyby tymi, którymi są. Arogancja? Brak skruchy? Czym różnią się od nas, pozostających na wolności? Co myślą o sobie, świecie, relacjach międzyludzkich? Jakiemu doświadczeniu ludzkiemu dają świadectwo? A może nie różnimy się tak bardzo? Może dzieli nas jedynie sekunda niewłaściwej decyzji?
„Sprawa Przybyszewskiej’’
film dokumentalny
Reż. Joanna Cichocka Gula, 1996 (48 min.)
Produkcja: Telewizja Gdańsk dla TVP 2
4 września, godz. 21 / Scena Letnia BOTO w Młodym Byronie
po projekcji spotkanie z autorką filmu
Intencja autorki filmu było przypomnienie postaci artystki, która zapisała się w historii polskiej literatury wspaniałym dramatem „Sprawa Dantona” ale całkowicie zniknęła na wiele dziesięcioleci ze świadomości Polaków. Poza osobistymi rozterkami Przybyszewskiej, jej uwikłaniem w niełatwą relację z ojcem Stanisławem Przybyszewskim, samotnością i brakiem uznania, istotna była też jej specyficzna relacja z miastem, w którym mieszkała w ostatnich latach życia – z Gdańskiem. Nie było w tym związku miłości, nie było też zainteresowania dla spraw codziennych. Film stanowi z jednej strony dokumentalny zapis biografii Przybyszewskiej, z drugiej stara się pokazać emocjonalny stan artystki w ostatnich latach jej życia.
„Całoczerwone”
spektakl
Tekst: Małgorzata Szczerbowska
Reżyseria: Adam Nalepa
Występują: Sylwia Góra-Weber i Małgorzata Szczerbowska
Multimedia: Tomasz Weber
Produkcja: Teatr BOTO, Sopot
1 września, godz. 20 / (tu podam jeszcze miejsce pokazu)
Sztuka Małgorzaty Szczerbowskiej, aktorki, oparta na autobiograficznym materiale.
Od autorki:
„Całoczerwone” to zapis mojej wrażliwości, to sposób odczuwania siebie wobec siebie, siebie wobec rzeczywistości. To zapis trudnego dla mnie czasu, czasu chowania na zawsze i odkrywania, że wszystko znowu przede mną. To fragmenty sytuacji, myśli i skojarzeń, które kiedyś mi się przydarzyły. Nie pamiętam tylko czy rok temu czy pięć. Więcej wie Ruta – pies, suka dokładniej.
O przedstawieniu:
To, co decyduje o wartości spektaklu „Całoczerwone”, to bezpretensjonalność i szczerość. Nalepa prowadzi obie postaci na granicy intymności, konsekwentnie unika otwartych deklaracji politycznych, a tekst Szczerbowskiej opiera się psychologicznej interpretacji i pozwala na budowanie metafory kobiecości.
Marta Bryś, jurorka Ogólnopolskiego Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej 2013/14
Maraton Non-Fiction
Część 1: 5 września, godz. 18.00 – 22.15
Część 2: 6 września, godz. 14.00 – 16.45
Część 3: 6 września, godz. 18.30 – 21.15
Scena Kameralna w Sopocie
Maraton Non-Fiction to otwarte laboratorium pracy dokumentalnej, serce i rdzeń rezydencji artystycznej. Podczas dwudniowego przeglądu zespoły prezentują efekty pracy warsztatowej: sceny, etiudy, improwizacje, fragmenty sztuk, powstałych w trakcie tygodniowej pracy. Pokazom towarzyszą dyskusje i umówienia z udziałem publiczności. Każdy głos się liczy!
Biogramy artystek i artystów
Szymon Adamczak (ur. 1991) – dramaturg, studiuje na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych (historia sztuki oraz filozofia) w Poznaniu. Członek i współzałożyciel Kolektywu 1a, nieformalnej grupy zajmującej się praktykami artystyczno-społecznymi oraz animującej Wzgórze Św. Wojciecha w Poznaniu (https://www.facebook.com/kolektyw1a). W ramach Kolektywu 1a realizuje czytania performatywne oraz współprowadzi program Project Room Poznań. Jako dramaturg pracował m.in. w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (Until lions… i Kto zabił Alonę Iwanowną), Teatrze Nowym w Poznaniu (Dom lalki, w przygotowaniu Elsynor) oraz Teatrem Polskim we Wrocławiu (Nowewyzwolenie.doc). Współpracował i pisał dla: Czasu Kultury, Dwutygodnika, Didaskaliów i platformy e-teatr.pl. Redaktor działu teatr/sztuka w magazynie BOLD. W 2013 uczestnik warsztatów Open Circle na festiwalach Homo Novus w Rydze i Krakowskich Reminiscencjach Teatralnych.
Łukasz Chotkowski (ur. 1981) – dramaturg, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej. Od 2006 roku dramaturg Teatru Polskiego w Bydgoszczy, gdzie zadebiutował jako reżyser prapremierą polską O zwierzętach Elfriede Jelinek (2008). Jako dramaturg współpracował m.in. z Pawłem Łysakiem – Sprawa Dantona (2008, TPB) i Mają Kleczewską – Płatonow (2009, TPB), Babel Elfriede Jelinek (2010, TPB), Burza (TPB, 2012), Oresteja (2012, Teatr Narodowy), Podróż zimowa (2013, TBP i Teatr Powszechny w Łodzi), Burza (Schauspielhaus Hamburg, 2014). W 2007 zrealizował performance 40 KG, ZRÓB TO SOBIE. I, podczas którego zamknął się wraz z 20 kg jabłek i 20 kg pomidorów w przeszklonej Galerii Kantorek na głównej ulicy Bydgoszczy. Akcja trwała 24 godziny i została przerwana przez performera po zjedzeniu 16 kg owoców. Dramaturg spektaklu Cherry Blossom, koprodukcji Teatru Polskiego w Bydgoszczy ze szkockim Traverse Theatre (2008). W 2009 roku przygotował prapremierę polską Łaknąć Sarah Kane na małej scenie TP w Bydgoszczy. Jako reżyser zrealizował m.in. Matki/Błagalnice. Koncert śmierci (2012, Teatr im. Jaracza, Olsztyn) i remix Marina Abramović: Teraz (2013, Komuna Warszawa). Autor sztuk Niestąd (Dialog 3/2006) oraz Performatyka motyli („Lampa” 2005). Drukował teksty teoretyczne o Marinie Abramović i Sarah Kane w „Didaskaliach” i „Dialogu”. Kurator festiwalu „Express EC 47, odcienie polityki” (2006 Warszawa ) i festiwalu „Postdrama Project” (2005 Warszawa) poświęconego teatrowi postdramatycznemu.
Magda Fertacz (ur. 1975) –dramatopisarka, scenarzystka teatralna, filmowa i telewizyjna, projektantka wnętrz. Ukończyła Wyższą Szkołę Komunikowania i Mediów Społecznych oraz dwuletnie studia uzupełniające na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Brała również udział w zajęciach z dramatopisarstwa prowadzonych przez Tadeusza Słobodzianka w Collegium Civitas. Zadebiutowała dramatem Kurz, którym zdobyła wyróżnienie w konkursie Radom Odważny w 2005 roku (prapremiera w Teatrze Narodowym w Warszawie w reż. Anny Trojanowskiej w 2008 roku). Napisała sztuki Absynt (2005), Trash Story (2008), Białe Baloniki (2010), Śmierć Kalibana (2011), Grabiny 6.12 (2012). Za Trash Story w 2008 roku otrzymała Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną; utwór został przetłumaczony m.in. na niemiecki, słowacki, czeski i hebrajski.
Jest współautorką scenariuszy do spektakli o Powstaniu Warszawskim – Hamlet 44 w reż. Pawła Passinego (2008, Muzeum Powstania Warszawskiego) i Zawiadamiamy was, że żyjemy. Dubbing 44 w reż. Marcina Libera (2009, MPW). Razem z Małgorzatą Sikorską-Miszczuk i Sylwią Chutnik napisała scenariusz do spektaklu III Furie w reż. Marcina Libera (2011, Teatr Współczesny w Szczecinie). Jest współautorką scenariusza serialu Bez Tajemnic dla telewizji HBO (2012).
Sylwia Góra-Weber – aktorka, absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie filii we Wrocławiu. W latach 1999–2001 aktorka Teatru Wierszalin w Supraślu. Pracowała m.in. w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, w Tarnowskim Teatrze im. Ludwika Solskiego, w Teatrze Nowym w Słupsku, w Teatrze na Plaży w Sopocie. W 2009 roku za spektakl Umiłowania zdobyła nagrodę dla najlepszego aktora z Dolnego Śląska na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu. Obecnie aktorka Teatru Wybrzeże w Gdańsku i Teatru Boto. W 2013 roku, na Festiwalu Sztuk Autorskich i Adaptacji Windowisko w Gdańsku, otrzymała nagrodę aktorską za rolę w spektaklu Całoczerwone.
Jelena Griemina (ur. 1956) – rosyjska dramatopisarka, scenarzystka. Założycielka, dyrektorka i ideolożka moskiewskiego Teatru.doc. Autorka dokumentalnej sztuki o ataku terrorystycznym w Biesłanie Wrzesień.doc (2005). W 2010 roku zwróciła uwagę całego kraju jak również mediów zagranicznych na śmierć Siergieja Magnickiego w moskiewskim więzieniu poprzez dokumentalną sztukę opartą na materiałach sądowych i rozmowach ze świadkami Godzina osiemnaście (tyle czasu umierał Magnicki w celi). W 2013 roku zrealizowała dokumentalny spektakl z udziałem muzyków z tadżyckich filharmonii, którzy pracują jako gastarbeiterzy na moskiewskich budowach. Aktualnie pracuje nad spektaklem o młodych faszystach rosyjskich, opartym na policyjnych podsłuchach.
Założony w 2002 roku Teatr.doc opiera się na metodzie pracy nazywanej „verbatim” przejętej od angielskiego Royal Court Theatre. Verbatim oznacza dosłowny zapis rzeczywistości. Praca nad spektaklem opiera się na reporterskim wywiadzie w terenie, dokumentacji rozmów, które stanowią podstawę do prób scenicznych. Teatr.doc jest niezależny, niekomercyjny i niepoprawny politycznie. Porusza aktualne problemy, jego rdzeniem jest tekst, a punktem wyjścia są realni ludzie, a nie bohaterowi literaccy. To daje możliwość dojścia do głosu tym, którzy dotąd go nie mieli. Metoda pracy Teatru.doc pozwala poruszać trudne tematy społeczne, widziane oczami ludzi, których bezpośrednio dotyczą. Zaangażowana działalność sprowadza na Teatr.doc nieustanne ataki medialne i polityczne.
Małgorzata Szczerbowska – aktorka, absolwentka Państwowej Szkoły Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Toruniu i Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie filii we Wrocławiu. W latach 1996–1999 pracowała w Teatrze Pieśń Kozła, a latach 2000–2004 w Teatrze Dramatycznym w Opolu. W 2001 roku za rolę Psa w Sytuacjach rodzinnych (reż. Marek Fiedor) otrzymała nagrodę aktorską na Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie. Od 2005 roku wykłada w Policealnej Szkole Aktorskiej w Katowicach. Jest liderem warsztatów aktorskich i wokalnych. Od 2010 aktorka Teatru Boto. W 2013 roku, na Festiwalu Sztuk Autorskich i Adaptacji Windowisko w Gdańsku, otrzymała nagrodę za scenariusz spektaklu Całoczerwone.
Joséphine de Weck (ur. 1989) – szwajcarska aktorka i reżyserka. W latach 2009-2013 studiowała aktorstwo w INSAS w Brukseli (Institut National Supérieur des Arts du Spectacle www.insas.be). W 2013 rozpoczęła studia magisterskie w Wyższej Szkole Sztuki w Bernie na wydziale praktyki scenicznej. Od dzieciństwa uprawia taniec i gra na fortepianie. Od 2010 współpracuje z Jeanem Steinauerem, szwajcarskim dziennikarzem, z którym stworzyła teatralne improwizacje w przestrzeni miejskiej Fryburga. Wystąpiła w wielu filmach krótkometrażowych (Flore BLEIBERG, Hoang-Son DOAN, Brain Rain Clip). W ciągu ostatnich trzech lat współpracowała z reżyserem Thibautem Wengnerem jako asystentka, a później aktorka (www.trvx-publics.eu). Współpracuje także z Alexandre LE PETIT i jego platformą badawczo-performatywną Versonatura (www.versonatura.org). W 2013 założyła swój własny zespół „Opus 89” (www.opus89-collectif.com), który produkuje co roku jeden projekt w Szwajcarii, zazwyczaj w przestrzeniach nietypowych dla kultury instytucjonalnej. Celem projektów jest badanie więzi między widzami i aktorami.
Rudolf Zioło – reżyser, absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu w leningradzkim Instytucie Teatru, Muzyki i Kinematografii. Wykłada na Wydziale Reżyserii Dramatu w krakowskiej PWST. Reżyserował dla Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Od 2003 związany z zespołem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, od 2005 z Teatrem Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Autor wielu nagradzanych spektakli, m.in. Psiego serca M. Bułhakowa (1983), Republiki marzeń B. Schulza (1987), Snu nocy letniej (1992) oraz Burzy (1997) W. Shakespeare’a. W Teatrze Wybrzeże w Gdańsku przygotował m.in. Woyzecka G. Büchnera (1995) i Orkiestrę Titanic C. Bojczewa (2007).
Sopot Non Fiction 2014 – Grupy warsztatowe
- „Wasza wysokość”
reżyserka: Katarzyna Kalwat
dramatopisarka: Anna Wakulik
aktorki, aktorzy: Jadwiga Jankowska Cieślak, Henryk Niebudek, Monika Pikuła, Tomasz Tyndyk
Teatr WARSawy, Warszawa
Historia polskiego wspinania jest ewenementem na skalę światową. Żaden inny kraj nie może pochwalić się taką ilością górskich sukcesów i – niestety – tragedii, które im towarzyszyły. Złota era polskiego alpinizmu i himalaizmu skończyła się wraz ze zmianą systemu politycznego – bohaterowie zniknęli ze społecznej świadomości albo pojawiali się w niej przy okazji tragedii takich, jak zimowe wejście na Broad Peak w marcu 2013 r.
Jedną z legendarnych polskich himalaistek była Wanda Rutkiewicz – pierwsza kobieta na K2 i pierwsza Europejka na Mount Everest. Niektórzy twierdzą że największa alpinistka świata. Jej niezwykłe życie i tajemnicze zaginięcie na Kanczendzondze było inspiracją do napisania fantazji o tym, jak dzisiaj czułaby się w górach bohaterka podobna do Wandy. Dlaczego by tam szła? Czy potrafiłaby się odnaleźć w innych realiach? Czy znalazłaby wspólny język z nowym pokoleniem wspinaczy?
Od autorek projektu:
„Wasza wysokość” jest historią ludzi, którym nie wystarcza rzeczywistość nizin. Czego szukają w górach? Czy mogą tam znaleźć szczęście, czy tylko śmierć? Czy są zakamuflowanymi samobójcami, czy herosami? I dlaczego polska wyobraźnia zbiorowa od dziesiątek lat obraca się wokół gór?
Rezydencja Sopot Non- Fiction jest kolejnym etapem pracy nad wystawieniem dramatu na scenie, po czytaniu w TR Warszawa. Premiera przewidziana jest na listopad w Teatrze WARSawy. „Wasza wysokość” to drugi wspólny projekt Katarzyny Kalwat i Anny Wakulik po „Zażynkach” w Teatrze Polskim w Poznaniu.
- „Przychodźcy”
reżyser: Piotr Ratajczak
dramaturżka: Iwona Nowacka
aktorki, aktorzy: Izabela Gwizdak, Tomasz Pisarek
Teatr Dramatyczny im. Szaniawskiego, Wałbrzych
Projekt „Przychodźcy” to teatralna konfrontacja z obecnością Obcego – uchodźcy, poszukującego schronienia w Polsce. Projekt ma na celu uświadomienie obecności uchodźców w naszym kraju, który nie jest przygotowany na przyjęcie osób z innych kultur. Realizatorzy projektu chcą zestawić ich sytuację z biografiami polskich uchodźców lat 80. oraz zbadać, jak spotkanie z Obcym zmienia polskie społeczeństwo.
Materiałem do spektaklu będą wywiady z uchodźcami z Czeczenii, Iranu, Afganistanu, Białorusi, Iranu, Kongo, Kirgistanu, Bośni, Palestyny, Kurdystanu oraz z osobami zajmującymi się tematem uchodźstwa w teorii i praktyce (prawnicy, psycholodzy, asystenci międzykulturowi, nauczyciele, aktywiści i pracownicy organizacji pozarządowych). Wywiady przeprowadzono w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Od zespołu:
Zebrany materiał jest wielogodzinną opowieścią o tych, którzy – w nadziei na międzynarodową ochronę i międzyludzkie wsparcie – do Polski „przyszli”, jak i o tych, którzy swego czasu z niej przymusowo „wyszli”. Podczas pracy nad projektem chcemy zadać sobie następujące pytania: Czym różni się „przychodźca” od „wychodźcy”? Jak wygląda konfrontacja „przychodźców” z polską rzeczywistością? Jak przyjmuje ich polskie społeczeństwo? Czy „przychodźców” problemy integracyjne to zawsze wina nieprzyjaznych Polaków? Gdzie przebiega granica tolerancji na to, co obce? Czy zgodne i bezkonfliktowe współżycie obcych sobie i dalekich kultur jest w ogóle możliwe? Jakie warunki muszą być ku temu spełnione?
- „Ćma”
reżyserka: Lena Frankiewicz
dramatopisarz: Radosław Paczocha
aktorki, aktorzy: Katarzyna Dałek, Marek Tynda
Teatr Wybrzeże, Gdańsk
Próba portretu Stanisławy Przybyszewskiej, autorki „Sprawy Dantona”, jednej z najbardziej samotnych i niedocenianych za życia polskich pisarek. Materiałem dokumentalnym będą zachowane listy Przybyszewskiej oraz jej twórczość pisarska i dramatyczna.
Radosław Paczocha o projekcie „Ćma”:
Stanisława Przybyszewska – obywatelka Europy, kształcąca się w Paryżu, Szwajcarii i Polsce poliglotka biegle władająca kilkoma językami, z braku dyplomu skazana na podrzędne prace biurowe, względnie korepetycje, ostentacyjnie gardząca pracą zarobkową morfinistka, pozbawiona środków do życia zakochana w pracy literackiej pasjonatka Rewolucji Francuskiej, córka legendy Młodej Polski, a jednocześnie sierota nosząca nazwisko, które znała cała literacka Europa, wyimaginowana kochanka Maxime’a Robespierre’a, przypadkowa więźniarka polityczna, cierpiąca na manię wielkości artystka, która całe twórcze życie spędziła w baraku należącym do Gimnazjum Macierzy Polskiej przy ulicy Am Weissen Turm 1 w Wolnym Mieście Gdańsku. Dlaczego sukces Przybyszewskiej przyszedł tak późno? Czy Stanisław Przybyszewski pomógł czy zaszkodził swojej córce? Czy jej skrajna samotność była konieczną ofiarą pisarki, która chciała całe swoje życie oddać literaturze czy raczej koniecznością wyzutej z ojczyzny sieroty? I wreszcie last but not least – Stanisława Przybyszewska a sprawa polsko-gdańska.
- „Nic nie mów”
reżyser: Marcin Liber
dramatopisarka: Magda Fertacz
aktorki: Joanna Król, Beata Zygarlicka
Teatr Współczesny, Szczecin
Projekt „Nic nie mów” oparty jest na dwóch książkach Grażyny Jagielskiej – „Miłość z kamienia” i „Anioły jedzą trzy razy dziennie”. Obie książki to zapis doświadczeń autorki, żony korespondenta wojennego „Gazety Wyborczej”, która przez wiele lat zmagała się z zespołem stresu bojowego, chociaż sama nigdy nie była na wojnie. To studium lęku i depresji, które były ceną za dziennikarską pracę męża podczas konfliktów zbrojnych m.in. w Czeczenii, Gruzji, Afganistanie, Kongu, Somalii.
Magda Fertacz o projekcie „Nic nie mów”:
Znowu o wojnie? Tak. Nieustająco i zaciekle. Dopóki jest wokół, dopóki jest w nas, dopóki jest między nami. Ile jesteśmy w stanie poświęcić w imię sprawy własnej egoistycznej i tej namaszczonej mianem misji społecznej? Jak radzić sobie, kiedy wojna przychodzi do naszego domu nieproszona, porzucona na progu mieszkania w europejskiej stolicy, będącej obecnie poza jakimkolwiek konfliktem zbrojnym? Jak przetrwać, kiedy zaciera się granica między rzeczywistością a projekcją najgłębszych lęków? Jak poradzić sobie z wojną w naszej głowie?
- „Delfin, który mnie kochał”
reżyserka: Magda Szpecht
dramaturg: Szymon Adamczak
aktorki, aktorzy: Jaśmina Polak, Jan Sobolewski
Kolektyw 1a, Poznań
W latach 60. XX wieku NASA oprócz sztandarowego projektu wysłania człowieka w kosmos finansowała także inne prace badawcze. Jednym z takich eksperymentów było badanie komunikacji człowieka z delfinami, przeprowadzone w 1965 roku w sekretnym laboratorium na Karaibach przez George’a Batesona i dr Johna Lilly’ego. Wzięła w nim udział Margaret Howe Lovatt, 23-letnia mieszkanka Wyspy św. Tomasza, która przez pół roku mieszkała w specjalnym Domu Delfina z młodym delfinem o imieniu Peter. Przez 6 dni w tygodniu uczyła go i obserwowała jego zachowania. Poza lekcjami nieomal cały czas spędzali razem. Między człowiekiem a zwierzęciem wytworzyła się intymna, seksualna relacja.
Realizatorzy o projekcie:
Temat związku człowieka z innymi zwierzętami (nie-ludźmi) i ich wzajemnej interakcji jest ponadczasowy. Dopiero dzięki dwudziestowiecznym badaniom z dziedziny antropologii i biologii, człowiek uzyskał naukowe potwierdzenie podobieństw genetycznych i behawioralnych wśród istot żywych.
W projekcie „Delfin, który mnie kochał” historia sekretnego laboratorium na Karaibach oraz relacja młodej badaczki z delfinem stanie się punktem wyjścia do opowieści o splocie nauki, metafizyki i uczuć oraz o granicach, jakimi opatrzone jest człowieczeństwo.
- „Poznań miasto otwarte”
reżyser: Krzysztof Szekalski
dramaturg: Michał Wybieralski
aktorzy: Michał Czachor, Michał Majnicz
Prof. Tomasz Polak, twórca Pracowni Pytań Granicznych pisał: „W Poznaniu tak zwane elity są od lat, jak to się niezbyt elegancko mówi, w znacznym stopniu „zblatowane”. W sześćset tysięcznym mieście politycy, biznesmeni i znaczna część ludzi kultury są ze sobą powiązani, także albo zwłaszcza towarzysko. Dlatego nie ma nawet miejsca na realizację rzeczywistych potrzeb społeczności, a tym bardziej na spory ideowe, liczą się bowiem relacje towarzyskie i towarzyszące im interesy.”
Projekt „Poznań miasto otwarte” to próba portretu Poznania i jego elit politycznych, biznesowych i kulturalnych. Inspiracją będą m.in. utajnione protokoły sesji Rady Miasta Poznania, podczas której dyskutowano o molestowaniu chórzystów Polskich Słowników przez dyrygenta Wojciecha Kroloppa, list „W obronie dobrego imienia abp. Juliusza Paetza” podpisany przez elity akademickie, kulturalne i biznesowe Poznania, wywiady prasowe z Lidią Leońska, rzeczniczką Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie oraz Jarosławem Puckiem, szefem Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych na temat osiedla kontenerów socjalnych, forum stowarzyszenia kibiców „Wiara Lecha”, zapis dyskusji na komisji kultury i sesji Rady Miasta na temat działalności Teatru Ósmego Dnia oraz pokazu spektaklu „Golgota Picnic” w ramach Malta Festival 2014.
Od realizatorów:
Interesuje nas nieoczywisty portret miasta, polifoniczny, odrębny, ale także poprzez swoją niejednoznaczność w pewien sposób uniwersalny. Nie interesują nas jednostki stawiające opór, ofiary ani oprawcy. Chcemy oddać głos tym, dzięki którym trwa „miasto zasłoniętych firanek”. Interesuje nas chór elit i mieszczan, poklepujących się wzajemnie po plecach, który wytwarza język i sposób dyskusji betonujący miasto. W poszukiwaniu ducha i duszności sięgamy po cytaty i wydarzenia z okresu kilkunastu lat. Odtwarzamy mowy charakterystyczne dla oficjalnych celebracji, sesji honorowych miejskiej rady i prezydenckich przyjęć noworocznych. Badamy „dwójmówienie” – oficjalne mowy-trawy i kuluarową szczerość. Szukamy także konstruktu językowego, który w syntetyczny sposób odda rodzaj myślenia, pragnień i mechanizmów wyparcia współczesnego mieszczucha.
- „Album Karla Höckera”
reżyser: Paul Bargetto
dramaturżka: Małgorzata Sikorska-Miszczuk
aktorki, aktorzy: Marta Król, Grzegorz Sierzputowski, Tomasz Sobczak
Teatr Trans-Atlantyk, Warszawa
W 2006 roku Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie otrzymało album, zawierający 116 zdjęć. Był to osobisty album oficera SS Karla Höckera, adiutanta Richarda Baera, jednego z komendantów obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau. Fotografie przedstawiają wyższych oficerów SS z obozu oraz ich asystentki podczas wypoczynku w ośrodku zwanym Solahuette, położonym około 20 km od Auschwitz oraz w czasie oficjalnych spotkań w obozie. Na zdjęciach pojawia się wiele ważnych postaci: dr Josef Mengele, Rudolf Hoess, Rochard Baer i Josef Kramer. Nie ma na nich natomiast więźniów ani żadnych obrazów z obozu śmierci.
Paul Bargetto z zespołem Teatru Trans-Atlantyk chce zrealizować spektakl, oparty na analizie zdjęć i aktorskich improwizacjach z użyciem metod dramatu dokumentalnego. Końcowy rezultat będzie połączeniem teatru i multimediów, dokumentalnych badań i kreatywnej interpretacji.
Paul Bargetto o projekcie:
Album Höckera przynosi unikalne spojrzenie na historię Holocaustu i jego sprawców. Zamiast nieludzkich potworów, pokazuje ludzi zrelaksowanych, śpiewających, bawiących się z psami, flirtujących, śmiejących się, a nawet dekorujących świąteczną choinkę. Wierzymy, że aktor jest dokumentalistą o unikalnych umiejętnościach, potrafiącym czytać obraz fotograficzne i przekładać je na żyjące i mówiące postaci. Naszym celem jest pokazanie sprawców Holocaustu poprzez szkło powiększające ich własnego widzenia samych siebie.
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.