A.Nalepa reżyseruje czytanie performatywne w Oknie

Mroczno-refleksyjna, sugestywna sztuka Falka Richtera o ludziach, którzy mieli „pomysł na życie” nieco odmienny od powszechnie uznanego za normalny, ale im nie wyszło. Utkwili w błędnym kole, w kręgu emocjonalnej zależności, z którego nie potrafią, a chyba i nie chcą się wydostać, jednocześnie jednak tęsknią do tego, co sami tak skutecznie niszczą.
Kobieta i Mężczyzna (oboje po 35 lat) odwiedzają swojego przyjaciela z dawnych lat zwanego Młodym, choć jest młodszy od nich zaledwie o rok. Młody mieszka w zapyziałym, zdemolowanym i brudnym mieszkaniu. Z jednej strony to autodestruktywny, agresywny, mobilny emocjonalnie świr zniszczony prawdopodobnie narkotykami i seksem z kim popadnie, z drugiej – nadwrażliwy, nieprzeciętnie inteligentny, nieprzystosowany do życia w społeczeństwie outsider. Jego przyjaciele tylko na pierwszy rzut oka lepiej sobie radzą. Zarówno Kobieta, jak i Mężczyzna, choć nie stoczyli się tak nisko, są wypalonymi ludźmi, którzy jeszcze łudzą się co do sensu funkcjonowania według norm. Ona wyszła za mąż, ale facet zdradza ją na prawo i lewo i reprezentuje sobą wszystko to, czym wcześniej gardziła – pęd do sukcesu i kasy; on dryfuje przez życie jako singiel-gej, pozostając wciąż niespełnionym, szukającym inspiracji pisarzem.
Z dialogów między nimi dowiadujemy się, że niegdyś byli kochankami, mieszkali razem, tworząc swoistą rodzinę. Potem dwoje z nich usiłowało (jak się okazuje bezskutecznie) wyrwać się z tego układu, zostawiając przyjaciela samemu sobie. Po latach odwiedzają go zastając w fatalnej kondycji psychofizycznej. Dlaczego wrócili? Może dlatego, że sami nie zdołali sobie znaleźć miejsca w tzw. normalnym świecie.

Sugestywnie naszkicowane postacie mogą wzbudzić odrazę, ale i empatię, ponieważ, mimo że sztuka przesycona jest wulgaryzmami, wyczuwa się w niej również dziwną, niezaspokojoną tęsknotę. Wielki smutek.
Nie brak w niej odważnych fragmentów – sceny brutalnego seksu, wymachiwania przyrodzeniem, bezpruderyjnej nagości.
Tekst jest napisany gęstym, plastycznym językiem, który świetnie oddaje przekład Karoliny Bikont.

Propozycja dla odważnych, lubiących wyzwania twórców.

Źródło:Agencja ADiT

aktorzy: Sylwia Góra- Weber (Teatr Wybrzeże), Paweł Pochyluk, Marek Tynda (Teatr Wybrzeże)

***

Falk Richter urodził się 23 października 1969 roku w Hamburgu. W latach 1981-85 studiował reżyserię teatralną na Uniwersytecie w Hamburgu pod skrzydłami Jürgena Flimma, Manfreda Braunecka, Christofa Nela, Jutty Hoffmann i Petera Sellarsa. Studia ukończył wraz z grupą twórców teatralnych, którą później określano mianem „szkoły hamburskiej” (należeli do niej m.in.: Nicolas Stemann, Sandra Strunz, Matthias von Hartz i Ute Rauwald).

Od roku 1996 Falk Richter działa jako niezależny reżyser i autor. Wystawiał sztuki w Hamburgu, Düsseldorfie, Moguncji, Berlinie, Getyndze, Atlancie i w Amsterdamie. Od roku 2001 był etatowym reżyserem w Schauspielhaus w Zurychu (za kadencji dyrektorskiej Christopha Marthalera). Regularnie pracuje w berlińskim teatrze Schaubühne am Lehniner Platz pod kierownictwem artystycznym Thomasa Ostermeiera.

Więcej o Falku Richterze na stronie :

http://www.goethe.de/kue/the/reg/reg/mr/ric/plindex.htm

Adam Nalepa – reżyser. Pochodzi z Chorzowa, ale prawie całe życie spędził w Niemczech. W Darmstadt ukończył studia w klasie fortepianu, we Frankfurcie studiował medycynę. Jest absolwentem Teatrologii, Filmografii i Historii Starożytnej Uniwersytetu Ruhry w Bochum. Podczas studiów pracował jako felietonista i krytyk teatralny, w latach 2002-2005 piastował etat asystenta reżysera w Düsseldorfer Schauspielhaus, gdzie debiutował także jako reżyser własną adaptacją „Komedianta” Thomasa Bernharda. W 2007 roku otrzymał propozycję inscenizacji światowej prapremiery „Blaszanego bębenka” z okazji obchodów 80-tych urodzin Güntera Grassa w Teatrze Wybrzeże, za którą otrzymał m. in. Honorową Nagrodę Marszałka Województwa Pomorskiego za Spektakl Roku oraz nagrodę Teatralną Miasta Gdańsk i która została także zaproszona na Warszawskie Spotkania Teatralne. W 2009 ponownie pracował w Gdańsku, tym razem przy głośnej polskiej prapremierze „Kamienia” Mariusa von Mayenburga, rok później wyreżyserował w warszawskim Laboratorium Dramatu prapremierę „Sex Machine” Tomasza Mana, a w Sopocie dla Fundacji Teatru Boto, którego jest dyrektorem artystycznym, prapremierę sztuki Jakuba Roszkowskiego „Zielony mężczyzna”. W roku 2011 powrócił na deski Teatru Wybrzeże z realizacją „Nie-Boskiej komedii” Krasińskiego (Honorowa Nagroda Marszałka Województwa Pomorskiego za Spektakl Roku oraz nagroda Miasta Gdańska dla najlepszego przedstawienia roku), kilka miesięcy później wyreżyserował w Krakowskim Starym Teatrze „Chłopców” Stanisława Grochowiaka, a w kwietniu 2013 przypomniał się ponownie gdańskiej publiczności „Czarownicami z Salem” Arthura Millera.

BILETY:8/10zł