Jubileuszowa 25. edycja Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku odbędzie się w dniach 30 lipca – 8 sierpnia 2021 roku. Zobaczymy na nim spektakle z: Portugalii, Włoch, Litwy i Belgii oraz z Polski. Organizatorami Festiwalu Szekspirowskiego są Gdański Teatr Szekspirowski i Fundacja Theatrum Gedanense. Tegoroczny Festiwal odbędzie się w formule hybrydowej. To szczególna edycja, nie tylko ze względu na ćwierćwiecze tego prestiżowego wydarzenia. To pierwszy Festiwal, który odbędzie się bez swojego założyciela i Dyrektora artystycznego, Profesora Jerzego Limona, zmarłego w marcu 2021 roku. Program tegorocznego Festiwalu jest Jego dziełem.
Spektakle Głównego nurtu 25. Festiwalu Szekspirowskiego
„Burza”, reż. Szymon Kaczmarek, Gdański Teatr Szekspirowski
„Antoniusz i Kleopatra” reż. Tiago Rodrigues, Teatro Nacional D. Maria II, Lizbona, Portugalia
„Romeo i Julia. Final Hours” Walter Matteini & Ina Broeckx, imPerfect Dancers, Włochy
„Otello” reż. Oskaras Korsunovas, OKT, Wilno, Litwa
„Billy’s Violence” reż. Jan Lauwers, NeedCompany, Belgia
„Poor, Poor Lear„, monodram w wykonaniu Niny Sallinen, reż. Katja Krohn, Lit Moon Theatre Company, California, USA/Finlandia
Oprócz spektakli prezentowanych w Nurcie głównym na program 25. Festiwalu Szekspirowskiego złożą się również:
3 polskie spektakle biorące udział w Konkursie o Złotego Yoricka
Nurt SZEKSPIROFF – łącznie 13 wydarzeń
Spektakle i wydarzenia towarzyszące – online
**********************************
Burza
produkcja: Gdański Teatr Szekspirowski
przekład: Stanisław Barańczak
Reżyseria i światło: Szymon Kaczmarek
Scenografia: Kaja Migdałek
Kostiumy: Marta Śniosek-Masacz
Opracowanie muzyczne: Żelisław Żelisławski
Obsada: Paweł Charyton – Ferdynand, Mikołaj Chroboczek – Alonzo, Wiktoria Dudek – Miranda, Marcin Gaweł – Kaliban, Sławomir Głazek – Gonzalo, Sylwia Gola – Sebastian, Filip Jasik – Trinkulo, Mateusz Król – Antonio, Maciej Pesta – Ariel, Wojciech Sikora – Stefano, Paweł Smagała – Prospero, Piotr Srebrowski – Kapitan
planowana premiera: 8 lipca 2021 roku w GTS
BURZA. Nadchodzi, trwa, a może właśnie przeszła? Dwa światy – pierwszy i trzeci. I mała wyspa na peryferiach, o którą rozbijają się fragmenty, strzępy wielkiego świata. Globalna polityka. Handel. Przemysł. Wpływy. Układy góra-dół i lewo-prawo. Mały terroryzm i wielkie konsekwencje. Mój i Twój strach. BURZA w nas. Odarci z godności i własności bohaterowie szukają nowego początku, nowej NADZIEI. I zemsty.
Szymon Kaczmarek o koncepcji spektaklu: „Prospero abdykował. Wyrzekł się władzy, pogrążył w księgach, zamknął w ścianach pracowni. Został pozbawiony wpływów i sam pozbawił się możliwości wpływania na rzeczywistość. Intelektualizm okazał się jego słabością. Oddał władzę w ręce uzurpatorów. Opuszczony, samotny, z płaczącym dzieckiem na rękach, został wygnany ze świata, którego był częścią. Ocalał dzięki litości oprawcy. Decyzja o wznieceniu burzy przywodzi na myśl desperację terrorysty, który – pozbawiony szansy wpływania na rzeczywistość innymi środkami – sięga po rozwiązania radykalne. Prospero decyduje się na akt przemocy w celu odzyskania utraconego świata, do którego uważa, że wciąż należy.
Ciemność, mgła, wilgoć, dzikość budują klimat na wyspie Prospera. Stanowią podstawę magicznego oręża, jakim dysponuje wygnany władca. Przemożny wpływ przyrody, jej brutalność i bezwzględność, to narzędzia ujarzmiania ludzi „przemysłu”, którzy – pozbawieni dostępu do cywilizacji – tracą zdrowie, siły i rozum. Formy przemocy, jakich używa Prospero, to wachlarz współczesnych zachowań. Jak manipulacja – podstawowa „magiczna sztuczka”. Wiedza o tym, jak skonstruowana jest rzeczywistość, brak naiwności, cynizm i znajomość reguł przemocy rządzących światem, od którego w czasie obecności w Mediolanie próbował uciec w książki i odosobnienie, daje mu przewagę”.
Szymon Kaczmarek – polski reżyser teatralny. Zrealizował spektakle w m.in. Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Narodowym Teatrze Starym w Krakowie, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatrze Dramatycznym w Warszawie, Teatrze IMKA w Warszawie. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii krakowskiej PWST. Był asystentem Pawła Miśkiewicza („Przedtem/Potem” Rolanda Schimmelpfeniga) i Krystiana Lupy (Factory 2). W tym ostatnim spektaklu zagrał również rolę Dziennikarza. Zadebiutował „Kuszeniem cichej Weroniki” Roberta Musila w Teatrze Nowym w Krakowie (2008). Z kolektywem Harakiri Farmers na poznańskiej pływalni stworzył spektakl taneczny „Keret”, nagrodzony w konkursie NOWE SYTUACJE Festiwalu Malta. Spektakl @linka na podstawie blogu Mydziecisieci w Starym Teatrze w Krakowie (2008) otrzymał I. nagrodę Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego BlogTXT w Schauspielhaus w Grazu. Dwa spektakle w jego reżyserii zdobyły Nagrodę Złotego Yoricka na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku – w 13. Konkursie na najlepszą inscenizację dzieł dramatycznych Williama Szekspira w sezonie 2008/09 – Złoty Yorick dla „Poskromienia złośnicy” Teatru Wybrzeże w Gdańsku oraz dla spektaklu „Kupiec Wenecki” Teatru Nowego im. Witkacego w Słupsku
ANTONIUSZ i KLEOPATRA
reż. Tiago Rodrigues
Teatro Nacional D. Maria II, Portugalia
Mężczyzna i kobieta. Zachód, Wschód. Tybr, Nil. Miłość i wojna. Intymność, polityka. Antoniusz i Kleopatra. Legendarna historia miłosna między rzymskim generałem a królową Egiptu. To poetycka i rozbudowana adaptacja sztuki Szekspira, inspirowana po części tekstem Plutarcha o Marku Antoniuszu w „Żywotach Sławnych Mężów”, po części filmem Mankiewicza „Kleopatra” (1963), a także innymi historiami zebranymi na temat tych postaci.
Tiago Rodrigues, jeden z najbardziej fascynujących autorów i reżyserów współczesnego teatru, podaje nam swoją własną wizję mitu. Sprowadza historię do dwóch głównych bohaterów – Antoniusza i Kleopatry. Jego spektakl przyjmuje też inną strukturę, niż sztuka Szekspira. Dzieli spektakl na dziewięć pieśni, jak długi wiersz, skupiając się na relacjach i uczuciach, jakie łączą kochanków. Precyzyjnie opisuje gesty, ruchy, a nawet myśli codziennego życia bohaterów. To więcej, niż teatr. To żywa forma, niepowtarzalna, wymykająca się gatunkowi, nadająca wyrazistości i kształtu aforyzmowi Plutarcha: „Dusza kochanka tkwi w ciele innego”. Rezultatem jest dzieło o ogromnej elegancji i subtelności. Oda do miłości.
Produkcja ta powstała w 2015 roku i była prezentowana (w języku portugalskim) na Festiwalu w Awinionie, a następnie ponownie zaprezentowana, po francusku, na Festiwalu Paris Autumn 2016 w Théâtre de la Bastille. Spektakl został wyprodukowany przez Teatro Nacional D. Maria II, jeden z najważniejszych teatrów w Lizbonie, którym obecnie kieruje Tiago Rodrigues.
Tiago Rodrigues (1977) – dramatopisarz, aktor, reżyser, od 2014 roku dyrektor Teatru Narodowego w Lizbonie. Jako 21-latek porzucił szkołę teatralną i związał się z belgijską grupą tg STAN, z którą współpracuje nieprzerwanie od 1998 roku. W 2003 założył Mundo Perfeito, jedną z najaktywniejszych organizacji w życiu teatralnym Portugalii, która produkuje własne spektakle, promuje rodzimą dramaturgię i współpracuje z artystami zagranicznymi. Od 2017 roku Tiago Rodrigues jest Dyrektorem Teatro Nacional D. Maria II.
OTELLO
Teatr OKT, Litwa
Reżyseria: Oskaras Koršunovas
Muzyka: Antanas Jasenka
Scenografia: Oskaras Koršunovas, Julija Skuratova
Choreografia: Vesta Rasa Grabštaite
Światła: Eugeniusz Sabaliauskas
Wideo: Artis Dzerve
Kostiumy: Julija Skuratowa
Asystent reżysera: Jokubas Brazys
Twórcy: Antanas Jasenka, Julija Skuratova, Artis Dzerve, Vesta Grabštaitė, Eugenijus Sabaliauskas, Jokūbas Brazys, Kasparas Pocius
Obsada: Oneida Kunsunga-Vildžiūnienė, Digna Kulionytė, Ambijas Aurelijus Popacius Julia
Produkcja: OKT/Wileński Teatr Miejski (Vilnius City Theatre) i Teatr Dramatyczny w Kłajpedzie przy wsparciu Litewskiej Rady Kultury (Lithuanian Council for Culture).
„Otello” w interpretacji Oskarasa Koršunovas podejmuje problem Innego, nienawiści, wrogości do niego. Temat pozwala pokazać bohaterów Szekspirowskich, jako tych absolutnie współczesnych, przyjrzeć się aktualnym podziałom między obywatelami państw opiekuńczych a uchodźcami, którzy są trzymani z dala od możliwości, jakie dają tzw. kraje rozwinięte. Zawiera odniesienie do globalnej nowoczesności, demontażu starych murów, ale i wznoszenia nowych. Epoki, w której sztywne struktury władzy stają się realną siłą. Współczesne kryzysy ukazują pilną potrzebę przemyślenia konsekwencji płynących z tzw. nowoczesności. Historia inscenizacji „Otella” może wiele powiedzieć o różnych poglądach na rasę, płeć, narodowość, które dominowały przez stulecia. Otello nie był stanie mówić własnym głosem, realizować własnej wizji, nie wolno mu było kochać. Często był traktowany jako szlachetny, ale nierozsądny człowiek. W tej inscenizacji reżyser zaprasza go do zabrania głosu. Choreografia w znaczący sposób koreluje tu ze scenografią. Stosowane są różne techniki ruchu i tańca, ponieważ , jak uważa reżyser, spektakl musi być tak dynamiczny i żywy, jak współczesny świat. Spektakl jest niezwykle wymagający fizycznie, więc Koršunovas postanowił zaprosić do niego wyłącznie młodych aktorów. Na scenie będą królować młodość, dramat i pasja.
„Bawi się najciemniejszymi uczuciami, tak jakby algorytm FB odliczał nasze potrzeby i lęki, a gdy czuje piętę achillesową, nadeptuje na nią, byśmy dobrowolnie stali się czarną owcą jego złych celów: boimy się wojny, nienawidzimy drugiego – sąsiada, nieznajomego – i, co najważniejsze, zazdrościmy. To najbardziej nikczemne, a zarazem najskuteczniejsze zarządzanie – zarządzanie, które budzi lęk i zazdrość” – mówi Oskaras Koršunovas.
„Otello” to już siódma sztuka Williama Szekspira w dorobku reżyserskim Oskarasa Koršunovas. Jego poprzednie spektakle, oparte o dzieła brytyjskiego klasyka, to: „Sen nocy letniej”, „Romeo i Julia”, „Hamlet”, „Burza”, „Tłumienie upartego” oraz „Oko za oko”.
„Iago jest współczesnym influencerem. Istnieje poza prawdą i zmyśleniem.”
Heban i alabaster, cień i światło, Eros i Tanatos w świecie, który stał się jedynie ponurą przestrzenią, w której zewsząd otaczają nas fałszywe wiadomości… Oskaras Koršunovas patrzy na tragedię Otella przez pryzmat naszych społeczeństw, trawionych strachem i zazdrością — tym „zielonookim potworem”, który infiltruje umysł bohatera tak samo, jak nasze ekrany. To cielesna sztuka o pożądaniu, pięknie i przeznaczeniu. To także sztuka wybitnie polityczna, która kwestionuje nasz stosunek do obcokrajowców, do płci, do drugiego człowieka. Wrzucając nasze czasy i ich postkolonialne narracje w świat Szekspira, litewski reżyser tworzy zarówno dystans, jak i perspektywę. Jeśli pasja, zdrada, zemsta i potępienie łączą się w tej zmysłowej, a czasem brutalnej choreografii, Otello cofa się również o krok, aby pokazać nam zakres politycznej manipulacji w naszych nowoczesnych światach, w których wykluczenie, wyzysk i ksenofobia są nieustannie obecne. Kontrola nad językiem i narracją staje się tu surowcem dla złudzeń, wątpliwości i przemocy. Zły Oskaras Koršunovas bardziej niż kiedykolwiek wzywa nas do walki!
Oskaras Koršunovas – (ur. 1969, Wilno, Litwa). Karierę jako reżyser teatralny rozpoczął w 1994 roku w Litewskiej Akademii Muzyki i Teatru, gdzie uzyskał tytuł magistra reżyserii. Już w czasie studiów ustanowił swój indywidualny podpis w najważniejszych teatrach na Litwie, wystawiając trylogię sztuk, takich jak „Tu być” (1990), „Stara kobieta” (1992) i „Hello Sonya New Year” (1994), które były na podstawie twórczości Daniila Charmsa i Aleksandra Vvedensky’ego, XX-wiecznych rosyjskich pisarzy awangardowych. Od wczesnych etapów Oskaras wyróżniał się unikalnym językiem teatralnym i nowym współczesnym podejściem do przedstawień scenicznych, które krytycy teatralni przewidywali jako nieuniknione pojawienie się nowego teatru.
Odtąd Oskaras kontynuował współpracę z podobnie myślącymi kolegami i założył w 1998 roku renomowany teatr repertuarowy Oskaras Koršunovas Teatr (OKT) w celu zdystansowania się od ówczesnej rzeczywistości artystycznej i stworzenia nowej rzeczywistości opartej na współczesnym języku teatru. Intencją było znalezienie nowych sposobów komunikacji z publicznością poprzez realizację kontrowersyjnych pomysłów. Jego przekonanie, że współczesne sztuki teatralne powinny odzwierciedlać teraźniejszość i przepowiadać przyszłość jako element ostrzegawczy, przykuło uwagę publiczności. Oskaras został pierwszym reżyserem, który zbadał niezależne, postkomunistyczne społeczeństwo litewskie, jego relacje i konflikty. Szukał nowych form i sposobów komunikowania się, wychodząc poza granice tradycyjnego rozumienia teatru.
Za swoją twórczość Oskaras otrzymał litewską Narodową Nagrodę Kultury i Sztuki w 2002 r., Nagrodę Europy Nowe Rzeczywistości Teatralne w 2002 r., Nagrodę Meyerholda w 2010 r. oraz krajowe Nagrody Złotego Krzyża w trzech różnych latach 2004, 2011 i 2012. W 2006 roku uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP, a w 2009 roku Zaszczytnym tytułem Kawalera Francuskiego Orderu Literatury i Sztuki.
Wyprodukował i wyreżyserował ponad 70 sztuk. Wśród nich wyróżnia się „Hamlet” Szekspira z 2008 roku, „The Lower Depths” z 2010 roku, który został nagrodzony za najlepsze wykonanie 2010 i spektakl „Miranda” na podstawie Szekspirowskiej „Burzy” z 2012 roku, który zyskał międzynarodową sławę i otrzymał trzy nagrody krajowe Złotego Krzyża 2012: za najlepszą reżyserię, dla najlepszej pierwszoplanowej aktorki (Airida Gintautaite) oraz najlepszą muzykę/kompozytora (Gintaras Sodeika). Teatr Oskarasa Koršunovasa realizował projekty wystawiane we Francji, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Portugalii, Australii, Japonii, Chinach, Izraelu, Korei Południowej, Brazylii, Argentynie i Stanach Zjednoczonych. Brał również udział w festiwalach na całym świecie, w tym prestiżowym Edinburgh International Festival oraz w Festiwalu w Awinionie.
Oskaras został odznaczony Krzyżem Oficerskim Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina oraz zaszczytnym tytułem Kawalera francuskiego Ordre des Arts et des Lettres oraz Europejską Nagrodą Nowej Rzeczywistości.
BILLY’S VIOLENCE
Victor Afung Lauwers na podstawie 13 tragedii Williama Szekspira
NEEDCOMPANY, Belgia
Scenariusz: Victor Afung Lauwers
Muzyka: Maarten Seghers
Reżyseria, scenografia, kostiumy: Jan Lauwers
Choreografia: Grace Ellen Barkey
Występują: Nao Albet, Grace Ellen Barkey, Gonzalo Cunill, Martha Gardner, Romy Louise Lauwers, Juan Navarro, Maarten Seghers, Meron Verbelen.
Dramaturgia: Elke Janssens, Victor Afung Lauwers, Erwin Jans
Reżyseria światła: Ken Hioco
Technika i produkcja: Marjolein Demey, Ken Hioco, Tijs Michiels
Asystentka reżysera/ napisy do spektaklu: Nina Lopez Le Galliard
premiera: 8 lipca 2021, Teatre Nacional de Catalunya, Barcelona
Co w dzisiejszym świecie oznacza przemoc w sztuce? Dlaczego tak lubimy ją oglądać? Czy przemoc jest dziś postrzegana inaczej niż w XVI-XVII wieku? W „Billy’s Violence” 13 tragedii Szekspira jest analizowanych i przepisywanych w taki sposób, by stworzyć nową historię. Przemoc u Szekspira: piąty akt króla Leara, śmierć Cezara, brutalność Tytusa Andronikusa. Czy ich czyny są nieuzasadnione, czy konieczne?
Szekspir jest najczęściej czytanym i adaptowanym na scenę pisarzem, jakiego znał świat. A jednak wiele sztuk wielkiego barda jest praktycznie niemożliwa do wystawienia, nieperformowalna, ze względu na zawartą w nich przemoc, makabryczności, rasizm i mizoginię. Co w dzisiejszym świecie oznacza przemoc w sztuce? Dlaczego tak bardzo lubimy ją oglądać? Czy przemoc jest dziś postrzegana inaczej, niż w XVI-XVII wieku?
Jan Lauwers: „Szekspir chciał, aby jego teatr miał publiczność, lecz na ulicach Londynu również organizowano widowiska: walki psów i tortury. Na placach palono kobiety, odbywały się publiczne egzekucje. Były to wielkie uroczystości, które gromadziły wielu ludzi, więc Szekspir musiał wabić publiczność do swojego teatru seksem i przemocą. To bardzo interesujące. Nie różni się wiele od Quentina Tarantino. Czy jest to takie łatwe i zajmujące, czy też konieczne lub niemożliwe? W porównaniu do czystej brutalności ukazywanej przez Szekspira, Quentin Tarantino wydaje się być niewinnym chórzystą. Jestem coraz bardziej przekonany, że musimy znaleźć inny sposób myślenia, który pokaże, że w rzeczywistości wszyscy ludzie są przeciwko przemocy. Uważamy, że wszyscy są źli, ale to nieprawda. Większość nie jest agresywna; między ludźmi panuje solidarność. Jeśli cofniemy się w czasie — a ja wciąż wracam do Szekspira i jego tragedii — może znajdziemy odpowiedź.
Produkcja: Needcompany
Współprodukcja: Festival Grec de Barcelona, Teatre Nacional de Catalunya, Teatro Español y Naves del Español en Matadero, Teatro Central (Sevilla), Les Salins – Scène Nationale de Martigues, Cultuurcentrum Brugge
Wyprodukowano przy wsparciu Tax Shelter of the Belgian Federal Government oraz Rządu Flandrii.
Needcompany – międzynarodowy, wielojęzyczny i interdyscyplinarny teatralny kolektyw artystyczny, założony w 1986 roku w Brukseli przez Jana Lauwersa, flamandzkiego reżysera i artystę wizualnego, który do dziś jest jego dyrektorem artystycznym. Podróżują po całym świecie, dając rocznie około 200 przedstawień. Jan Lauwers i Needcompany wspólnie stworzyli wiele przedstawień teatralnych oraz wyprodukowali szereg instalacji video. Needcompany zaliczany jest do grona najbardziej cenionych zespołów teatralnych w Europie. Ich spektakle mówią o wojnie, przemocy, lęku, niepokojach naszych czasów, mimo że forma, jaką nadają swoim historiom, jest pełna życia, optymizmu i kolorów. Czerpiąc z różnorodności tradycji europejskiej, tworzą nowy język, którym mówią: człowiek potrzebuje drugiego człowieka bardziej, niż czegokolwiek na świecie. Szekspir jest najczęściej czytanym i najczęściej wystawianym dramatopisarzem na świecie, mimo, iż wiele jego sztuk wręcz kipi od przemocy, okrucieństwa, rasizmu i mizoginii. Jak mówi reżyser, brutalność znana z filmów Quentina Tarantino jest niczym w porównaniu do tej opisywanej przez Szekspira.
Jan Lauwers – (ur. 1957 w Antwerpii) jest artystą pracującym z niemal każdym medium/środkiem wyrazu. Studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Gandawie. Pod koniec 1979 roku zgromadził wokół siebie szereg osób, które utworzyły Epigonensemble. W 1981 roku grupa ta przekształciła się w kolektyw Epigonentheater zlv, który zaskoczył świat teatralny sześcioma przedstawieniami teatralnymi. Zaprezentował teatr bezpośredni, konkretny, wysoce wizualny, wykorzystujący muzykę i język jako elementy strukturyzujące. W ciągu ostatnich trzydziestu lat Jan Lauwers stał się najbardziej znany ze swojej pionierskiej pracy na scenie z Needcompany, założonej w Brukseli w 1986 roku. W międzyczasie stworzył również pokaźną liczbę prac wizualnych, prezentowanych m.in. w Centrum Sztuki BOZAR w Brukseli czy McaM w Szanghaju. W latach 2009-2014 Needcompany było artystą-rezydentem w Burgtheater w Wiedniu. Jan Lauwers został odznaczony „Złotą Odznaką Honorową za zasługi dla Republiki Austrii” w 2012 roku. W 2014 roku został nagrodzony „Złotym Lwem za całokształt twórczości” na Biennale w Wenecji. Jest pierwszym Belgiem, który otrzymał tę nagrodę w kategorii teatralnej. W 2018 roku na Festiwalu w Salzburgu zaprezentowano „L’incoronazione di Poppea”,
W 1986 roku, razem z Grace Ellen Barkey, założył Needcompany. Grupa wykonawców, którą Lauwers i Barkey zebrali przez lata, jest wyjątkowa pod względem swojej wszechstronności. Od 2001 roku jej członkiem jest również performer Maarten Seghers. Needcompany jako pierwsza grała na scenie trójjęzyczne przedstawienia. Podczas gdy pierwsze produkcje wciąż były mocno wizualne, w ich kolejnych produkcjach na znaczeniu zyskiwały fabuła i wątek główny. Twórczość Jana Lauwersa określana jest jako postdramatyczna i od kilku lat redefiniuje to pojęcie. Jedną z jego najważniejszych cech jest przejrzyste, „produktywne” aktorstwo i paradoks między „działaniem” a „wykonywaniem”.
ROMEO i JULIA. Final Hours
Koncepcja i choreografia: Walter Matteini, Ina Broeckx
Interpretacje: imPerfect Dancers, Włochy
Scenografia i kostiumy: Ina Broeckx
Reżyseria światła: Walter Matteini
Muzyka: różni autorzy
Obsada: Julia – Laura Perrot, Romeo – Andoni Martinez Manzano, Pani Capuletti: Ina Broeckx, Niania – Sara Nicastro, Tybalt – Sigurd kirkerud Roness, Merkucjo – Daniel Flores Pardo, Benvolio – Inés Santos Prados, Ojciec Laurenty – Gloria Tonello & Carole Debenath oraz Lucyna Korytowska – Julia 1, Tadeusz Żuber – Romeo 1, Julia Pluto-Prondzinska – Julia 2, Franciszek Świgost – Romeo 2.
Walter Matteini oraz Ina Broeck o spektaklu:
„Dwoje kochanków w ostatnim dniu życia, ostatnim dniu miłości. Podobnie, jak w przypadku innych naszych produkcji wspólnym mianownikiem będzie fizyczność jako nośnik emocji oraz badanie najbardziej intymnych uczuć i aspektów ludzkiej duszy. Przez uniwersalny język teatru tańca, zbadamy jak uczucia tak stare jak sam świat, zmieniły się , lub nie zmieniły, wraz z upływem czasu. Spektakl będzie punktem wyjścia do przyjrzenia się relacjom międzyludzkim w nowoczesnych czasach. Jak współczesne i gorączkowe tempo w jakim żyjemy zmienia nasze postrzeganie uczuć Romea i Julii?” Za pomocą retrospekcji publiczność ponownie przeżyje najważniejsze momenty tej historii, tak jak w przyspieszonym filmie, którym obrazy łączą się i zamazują, a następnie nagle odsłaniają swe znaczenia z całą mocą. Opowieść osiądzie w nieokreślonym czasie bez odniesień historycznych, w pewnym sensie w wieczności, ponieważ temat jest wieczny i ponadczasowy. Muzykę, z odniesieniami do słynnej opery Czajkowskiego, uzupełnią tacy autorzy, jak: Vivaldi, Haendel, Monteverdi, Part, Bosso, Richter.
imPerfect Dancers – od momentu powstania we Włoszech w 2009 roku, imPerfect Dancers Company szturmem podbiło scenę tańca współczesnego, zdobywając entuzjastyczne recenzje i prestiżowe nagrody. Ich mottem jest: „Prawdziwa doskonałość tkwi w niedoskonałości”. To właśnie ten paradoks zawarty jest w nazwie zespołu. Każdy z tancerzy imPerfect Dancers – jak każdy z nas – ma swoje niedoskonałości, które czynią go wyjątkowym – i absolutnie doskonałym. Pod artystycznym kierownictwem założycieli, Waltera Matteiniego i Iny Broeckx, zespół rozwija się niestrudzenie, poszerzając swój repertuar i zachwycając publiczność wrażliwymi i fascynującymi występami oraz często odważnymi wyborami artystycznymi. Dzięki temu imPerfect Dacers zyskał międzynarodowe uznanie, zapewniając sobie należne mu miejsce w artystycznym pejzażu. Zespół występował m.in. w Ameryce Północnej (Kanada i USA), Ameryce Południowej (Kolumbia, Brazylia i Urugwaj), Afryce (Tanzania), Azji (Izrael i Turcja) oraz w Europie (Chorwacja, Hiszpania, Macedonia, Armenia, Francja, Niemcy, Włochy, Szwajcaria, Holandia i Polska).
Energetyczni, emocjonalni, otwarci i zmotywowani – to tylko kilka słów, które charakteryzują artystyczny duet i ich twórczość. „Nasz język choreograficzny jest intensywnie fizyczny i sportowy, i zależy od naszego dążenia do zbadania i zrozumienia ludzkiej duszy we wszystkich jej aspektach. Nasza praca ma na celu stworzenie emocjonalnego połączenia z publicznością. Podczas gdy zwykle czerpiemy inspirację z historii i literatury, przy wyborze tematów zawsze kierujemy się starannym rozważeniem kilku czynników: ich kulturowej głębi, możliwości ich oryginalnego i nowoczesnego rozwijania, artystycznych zainteresowań oraz wzbudzanych przez nie emocji. Kiedy przekładamy nasze pomysły na ruch, zawsze zaczynamy od muzyki. A potem jedynym celem jest przekazanie emocji”.
POOR, POOR LEAR
monodram w wykonaniu Niny Sallinen
tekst: Katja Krohn i Nina Sallinen na podstawie “Króla Leara” Williama Szekspira
reż. Katja Krohn
Występuje: Nina Sallinen
Charakteryzacja: Kaisu Kurki
produkcja Lit Moon Theatre Company, California, USA/Finlandia
Fińska aktorka Nina Sallinen gra Ninę Sallinen (bez związku), 90-letnią Grande Dame fińskiej sceny. Po osobistym powitaniu publiczności i obietnicą poczęstunku winem i ciasteczkami podczas przerwy, próbuje ponownie przeżyć swój największy teatralny triumf sprzed dziesięcioleci: zagrać jednoosobową, żeńską wersję „Króla Leara”.
Pani Sallinen sama zagra wszystkie role. Niestety, czas odcisnął swoje piętno na starszej Sallinen. Nie do końca pamięta treść sztuki, ani o co w niej chodziło, ale to bez znaczenia. Całe przedstawienie ma na celu wymierzenie kary jej dwu córkom, które źle ją traktowały. Młode kobiety nie tylko zignorowały prośby Sallinen o pomoc i uczucie, ale także próbują przenieść ją do domu starców, aby móc podzielić się jej majątkiem.
To wszystko ostatecznie również pozostaje bez znaczenia, ponieważ jej dwie córki, „goście honorowi” spektaklu, nigdy się nie pojawiają. Pozostajemy z obrazem samotnej i przerażonej wizją zapomnienia i wieczności artystki, siedzącej pośród roztrzaskanych fragmentów jej życia i pamięci oraz samego spektaklu. Dopiero po chwili zdajemy sobie sprawę, że staliśmy się świadkami potężnej, skutecznej reimaginacji samego Leara.
You must be logged in to post a comment.