80 lat temu urodził się Jerzy Grotowski

W moim osobistym, głębokim przekonaniu człowiek wyzwala się od samotności i śmierci, jeśli przekracza małość swojego kruchego +ja+. Przez społeczeństwo, przez twórczy udział w rzeczywistości ludzkiej, człowiek niejako wrasta w rzeczywistość powszechną, w jedność przyrody

Jerzy Grotowski, rok 1959

11 sierpnia 1933 roku w Rzeszowie urodził się reżyser, teoretyk teatru, pedagog, twórca metody aktorskiej.Był jednym  z największych reformatorów teatru XX wieku.

Monika Mokrzycka-Pokora, Jerzy Grotowski (culture.pl)

„Dzieło Jerzego Grotowskiego jako przedmiot badań” – wykład Zbigniewa Osińskiego

Istnieje w Polsce niewielki zespół prowadzony przez wizjonera, Jerzego Grotowskiego, którego cele są również sakralne. Teatr, jego zdaniem, nie może być celem samym w sobie; jak taniec i muzyka w pewnych obrządkach derwiszów, teatr jest narzędziem, środkiem autoanalizy, jest szansą zbawienia. Aktor ma tu za przedmiot pracy samego siebie. […] Z tego punktu widzenia gra jest dziełem życia – aktor krok po kroku rozszerza wiedzę o sobie w wyczerpujących, wciąż zmiennych warunkach prób i w potężnych akcentach przedstawień. Mówiąc językiem Grotowskiego, aktor pozwala, by rola przeniknęła weń; zrazu stawia jej opór całą swą osobowością, dzięki jednak uporczywej pracy zyskuje takie panowanie nad swą psychiką i ciałem, że może sobie pozwolić na rezygnację z wszelkiego oporu. Ta 'autopenetracja’ związana jest z obnażeniem psychicznym: aktor nie waha się pokazać takim, jakim rzeczywiście jest, ponieważ zdaje sobie sprawę, że istota roli wymaga odeń otwarcia się i ujawnienia własnych sekretów. A zatem przedstawienie jest aktem ofiary, publicznego poświęcenia tego, co większość ludzi woli ukryć – i jest to ofiara składana widzowi. […] Grotowski uczynił z ubóstwa ideał; jego aktorzy pozbyli się wszystkiego z wyjątkiem własnych ciał; dysponują instrumentami – organizmami i nieograniczonym czasem – nic dziwnego, że uważają swój teatr za najbogatszy na świecie.” (Peter Brook, „Pusta przestrzeń”, Warszawa 1977)