27.07 „Romeo i Julia” oraz „Sen nocy letniej” na otwarcie Festiwalu Szekspirowskiego

27 lipca 2018
17:30 „Romeo i Julia”, reż. Janusz Józefowicz, Studio Buffo, Warszawa (110 min) – otwarcie Festiwalu| GTS
20:00 „Sen nocy letniej”, reż. Ewelina Marciniak, Theater Freiburg, Niemcy (170 min) | TW duża scena
20:30 „Romeo i Julia”, reż. Janusz Józefowicz, Studio Buffo, Warszawa (110 min) | GTS

 

Romeo i Julia

Reżyseria i choreografia: Janusz Józefowicz
Muzyka: Janusz Stokłosa
Libretto: Agata Miklaszewska
Dialogi: Bartosz Wierzbięta
Scenografia: Marek Chowaniec
Asystentka choreografa: Barbara Deska
Kostiumy: Malwina Wędzikowska
Wirtualna scenografia 3D: Platige Image
Efekty wodne: Water Concept
Premiera: 24.09.2017
W spektaklu wystąpią:
Julia: Nina Major/Magdalena Dąbkowska
Romeo: Mateusz Jakubiec
Pani Capuletti: Maria Tyszkiewicz/ Mariola Napieralska
Pan Capuletti: Wojciech Paszkowski
Niania: Małgorzata Duda-Kozera/ Mariola Napieralska
Parys: Mateusz Mosiewicz
Benvolio: Marcin Tyma
Merkucjo: Paweł Orłowski
Tybalt: Dominik Ochociński/ Michal Derlicki
Ojciec Laurenty: Jerzy Grzechnik
Nauczyciel Wu-shu: Pavel Voitenko
Dealer: PONO (Rafał Poniedzielski)
Rosalina: Natasza Urbańska/Natalia Srokocz
Tancerze: Aleksandra Popławska, Elżbieta Wilczyńska, Iga Ryś, Agata Nowakowska, Katarzyna Granecka, Iga Marszałek, Sebastian Lubański, Błażej Ciszek, Łukasz Trautsolt, Patryk Darłak.

Oryginalna muzyka Janusza Stokłosy, polski tekst Agaty Miklaszewskiej zainspirowany dramatem Szekspira „Romeo i Julia”, reżyseria i choreografia Janusza Józefowicza, scenografia Marka Chowańca, kreacja nowych talentów – to gwarancje wielkiego wydarzenia artystycznego.

Tematem musicalu jest miłość dwojga młodych ludzi, nie umiejących odnaleźć porozumienia ze światem dorosłych w chwili rodzącej się wielkiej miłości. To dramat pokoleń rodziców i dzieci, którzy nie umieją ze sobą rozmawiać, słuchać się i szanować swoich potrzeb. Młodzieńcza bezkompromisowa miłość napotyka bezwzględność komercyjnego świata rodziców, pochłoniętych swoimi sprawami.

 

Sen nocy letniej

Reżyseria: Ewelina Marciniak
Scenografia, kostiumy, projekty: Katarzyna Borkowska
Muzyka: Janek Duszyński
Światła: Michael Philipp
Dźwięk: Julien Guiffes
Choreografia: Izabela Chlewinska
Dramaturgia: Magda Kyprjanowicz, Michael Billenkamp
Obsada:
Henry Meyer (Oberon, Tezeusz), Janna Horstmann (Tytania, Hipolita), Laura Angelina Palacios (Helena), Rosa Thormeyer (Hermia), Dominik Paul Weber (Lizander), Thieß Brammer (Demetriusz), Lukas Hupfeld (Mikołaj Podszewka), Anja Schweitzer (Puk), Angela Falkenhan (Framuga, Lew), Moritz Peschke (Franciszek Piszczała, Tyzbe), Michael Schmitter (Egeusz, Ignacy Chudzina, Światło Księżyca), Timo Stegmüller (muzyka na żywo).

I tak oto podczas tej letniej nocy zacierają się granice między ludźmi, zwierzętami i istotami
z bajek. Króluje namiętność i pożądanie, a nieskończona miłość nagle przechodzi w śmiertelną nienawiść, po to by ostatecznie znów stać się w najprawdziwszą miłością. Szekspirowski Sen nocy letniej jest niczym potężne miłosne upojenie, emocjonalny koszmar, a jednocześnie piękne senne marzenie, w którymi nic nie jest takim, jakim mogłoby się wydawać. Mocny, obrazowy styl reżyserski połączony z niesamowicie cielesną grą aktorską zalicza Marciniak do grona najważniejszych i najbardziej charakterystycznych współczesnych reżyserek.

„Precyzyjnym jest każdy gest, każdy dźwięk oglądanych postaci. Aktorzy pozwalają w pełni rozbrzmieć bogatemu Szekspirowskiemu językowi, jednocześnie celując w znaczeniowe sedno. Wykreowanie wyluzowanego, chwilami krzykliwego, stylu porozumiewania się na scenie, który we współczesnym teatrze jest często forsowany na siłę, przychodzi odtwórcom niezwykle lekko, jakby mimochodem. Tekst okraszony żargonem i wtrętami z artystycznych manifestów tworzy z Szekspirem gładką jedność. Wyłania się spójne dzieło, na które składają się język, światło i scenografia (Katarzyna Borkowska), a znaki przestankowe stanowi muzyka (Janek Duszyński)” – Siegbert Kopp, Südkurier, 08.01.2018

„Jest tu co prawda wiele nagości i ciemnych żądz, a czarodziejski las Szekspira mieni się bogactwem kolorów i odcieni jak niegdyś u Maxa Reinhardta, ale nie chodzi tu o dzikie, zwierzęce czy wręcz pornograficzne wybryki. To renesansowy obraz pełen gracji, piękna
i poskromionej namiętności, wzbogacony dużą ilością muzyki, pantomimy, teatru tańca, uzupełniany rymowanym tekstem. Kostiumy i scenografia Katarzyny Borkowskiej są niczym sen: Po wymalowanym, idealnym krajobrazie pływają trzy wielkie muszle, które raz zamknięte niczym ostrygi, raz otwarte jak miłosne łoże, służą za miejsce seksualnych pobłądzeń. – Martin Halter, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 08.01.2018