2.10 Międzynarodowy Festiwal Animo, Kwidzyn, dzień 1

Oficjalna strona Festiwalu

02.10.2018 godz. 17.00 – Otwarcie wystawy ANIMO 2018
Wystawa
Andrzej i Martyna Dworakowscy / Polska
Foyer teatru, ul. Katedralna 18
wiek: bez ograniczenia

ANDRZEJ DWORAKOWSKI

Urodzony 17.X.1954 r., Lidzbark Warmiński. Dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 1980 r., w pracowni prof. Andrzeja Rudzińskiego, aneks z malarstwa w pracowni prof. Teresy Pągowskiej.
Tytuł i stopień naukowy: dr hab. Andrzej Dworakowski prof. PB.
Twórczość w zakresie grafiki warsztatowej, rysunku, malarstwa, scenografii oraz wystawiennictwa. Uczestniczył w 20-tu wystawach krajowych.
Brał udział w wystawach międzynarodowych ( Jugosławia, Wielka Brytania, Turcja, Niemcy, Holandia). Rysunki i grafiki prezentował na wystawach polskiej sztuki (Niemcy, Węgry, Włochy). W latach 1980–2009 miał 35 prezentacji indywidualnych, między innymi w: Galeria Sztuki Uniwersytety Albany, stan Nowy Jork, USA 1984; „Sielska Gallery, Strasburg, Francja 1998; Galeria Związku Plastyków, Grodno, Białoruś 1991; BWA Jelenia Góra 1991; Galeria „Chłodna 20” Suwałki 1992; Galeria „EL” Elbląg 1999; ”Forum Fabricum” Łódź 2002; Galeria ZPAP „Lufcik”, Warszawa 2003; Galeria „Arsenał Białystok : 1981, 1982, 1984, 1988, 1990, 1993, 1995, 1998, 2000, 2003, 2006. Uczestniczył w wystawach poplenerowych, środowiskowych i tematycznych. Jest autorem kilkudziesięciu scenografii w teatrach lalek: Rzeszów, Kielce, Szczecin, Warszawa, Lublin, Białystok, Toruń, Poznań. Od 20-tu lat związany z Katedrą Sztuki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej.

Moja działalność artystyczna stanowi rodzaj refleksji na własnym życiem w kontekście międzyludzkich relacji, patriotyzmu i polskości, jest refleksją nad całym wachlarzem ludzkich przywar i zalet, które się w tych pojęciach zawierają. To moja opowieść o przestrzeni materialnej, symbolicznej, duchowej, miejscach w których jestem i które mnie otaczają. Najważniejsze realizacje mają związek z Galerią ARSENAŁ w Białymstoku, a nazwy wystaw („made in Poland”. „w czterech ścianach bliżej wschodniej”, „mieszkam w Polsce”, „miejsce”. „a to Polska właśnie”, „2010”) określają mnie i wyznaczają moją drogę poszukiwań.


MARTYNA STEPAN-DWORAKOWSKA

Rocznik 1980.
Absolwentka scenografii Akademii Sztuk Performatywnych w Pradze (DAMU), Katedry Teatru Lalkowego i Alternatywnego.
Autorka scenografii do spektakli w teatrach lalkowych i dramatycznych w Polsce i w Czechach.
(między innymi: Białostocki Teatr Lalek, Teatr „Pinokio”Łódź, Teatr Arlekin Łódź; Teatr Miniatura, Gdańsk ; Teatr „Kubuś“, Kielce ; Teatr Baj, Warszawa ,Teatr Lalki Maski i Aktora Groteska, Kraków; Teatr Maska w Rzeszowie, Teatr Lalki i Aktora w Wałbrzychu, Teatr Dramatyczny, Białystok; Teatr HaDivadlo, Brno; Studio Ypsilon, Praga; Teatr Petra Bezruče, Ostrawa).

Twórca scenografii i kostiumów teatralnych, oraz interaktywnych aranżacji przestrzeni. Od kilku lat prowadzi autorskie warsztaty dla dzieci pod nazwą „Po ciemku po światło”, oraz „Sztuka dla Maciupkich”.
Trzykrotna stypendystka prezydenta miasta Białegostoku (Projekty „Tańcząc Polkę w Teatrze”, Laboratorium zabawy”, „Obrazem po dźwięki”).

 

02.10.2018 godz. 17:30 – Otwarcie Festiwalu ANIMO 2018
THE COMPANY RED ANGELS/ FRANCJA 
Samotni?
Nurt GENERACJE/ czas trwania 55 min./ 8+
Duża Scena – ul. Katedralna 18

Zaskakująco samotni dorośli w wiecznie opresyjnym, rywalizującym i zimnym społeczeństwie. Niezwykle samotne dzieci, wciągnięte w wir dorosłego świata, szukają swojego miejsca w codziennym życiu, które je przerasta i rozdaje kuksańce. Niczym w układance elementy przedstawienia współgrają ze sobą wtapiając się w karykaturę codzienności, w kawałki życia na granicy rozpadu i w otumanioną rodzinę.
Tym przedstawieniem trupa Red Angels (Czerwone Anioły) zgłębia medialny temat, który oferuje dzieciom i dorosłym cudze dowcipy i niewiele zadowolenia z siebie w dorosłym życiu.

Basile i Leontine są dwojgiem dzieci, które chciałyby dorastać spokojnie, jak wiele innych, ale wciągnięte w wir dorosłego świata, próbują znaleźć swoją własną drogę w życiu, które je przytłacza i obciąża. Wśród rodziców spieszących się w różne miejsca lub skupionych na nudnych czynnościach codziennego życia każde dziecko, zarazem świadek i ofiara, przedwcześnie dojrzały pan swego losu, poddaje się sytuacji lub ucieka w świat wyobraźni.

Tancerzy / dorosłych widzimy w przestrzeni, w ruchu, wciągniętych w szaloną choreografię gestów dnia codziennego lub tych związanych z ich obowiązkami zawodowymi.
Z kolei obserwujemy, jak każde dziecko / lalka oczekuje w życiu codziennym nadejścia dorosłego i jego pomocy w dalszej drodze. To dziecko, jednak, doświadcza nieskuteczności reakcji dorosłego na te oczekiwania.

Basil trafia w wir energii, która nie jest przeznaczona dla niego, a Leontine znajduje się wśród konfliktów i ogłuszającej ciszy i nie potrafi się tam odnaleźć. Kolejne rozczarowania pogłębiają ich odczucie osamotnienia i niemożliwości bycia zrozumianym przez dorosłych, od których tak wiele oczekują.
Jednakże, każde z nich odnajduje rozwiązanie. Czy to poprzez spotkanie życzliwego manipulatora, który powstrzymuje swoje działania i oferuje fachową pomoc (w manipulacji) i daje im poczucie pewności, której potrzebują, czy też przez pogrążenie się w świecie wyobraźni, której bogactwo pozwala im prześcignąć codzienność.

To co zaczyna manipulacje, to elementy tańca. To one tłumaczą czasami chaotyczne życie dzieci-lalek, które jest ściśle powiązane z ruchami tancerza. Uległość lalki w zdumiewający sposób oddaje podporządkowanie dziecka dorosłemu.