Termin: 16.05.2023, godz. 19.00
Miejsce: GTS

scenariusz i reżyseria Anna Karasińska
obsada:
Irena Telesz-Burczyk
Milena Gauer
Produkcja Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie

Grand Prix 63. Kaliskich Spotkań Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej (2023) za głęboko osobistą i pełną czułości wiwisekcję sztuki aktorskiej otrzymały ex aequo po 10 tys. zł Irena Telesz-Burczyk oraz Milena Gauer za role w spektaklu. Grand Prix na XV Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia (2022). Irena Telesz-Burczyk została wymieniona za rolę w „Łatwych rzeczach” w „Subiektywnym spisie aktorów teatralnych Jacka Sieradzkiego”. Jacek Sieradzki przypisał artystce kategorię Mistrzostwo.

Bycie oglądaną jest częścią aktorskiego doświadczenia. Bycie widzianą przydarza się na scenie, ale też poza nią, przydarza się każdej i każdemu. W trudno uchwytny sposób to czy i jak jesteśmy widziani wyznacza granice tego kim się stajemy i co jest dla nas możliwe. W „Łatwych rzeczach” bohaterką jest ciało w roli – aktorki w teatrze i kobiety w świecie, poddawane rozmaitym opresjom widzenia, także autoopresji. Irena Telesz-Burczyk i Milena Gauer rekonstruują kształty swoich ciał i losów powstałe pod wpływem różnych spojrzeń. Spektakl stopniowo wychodząc z klasycznej sytuacji teatralnej zmienia się w performatywną, i tryumfalnie przywraca podmiotowość performerkom i ich ciałom, dając im możliwość bycia widzianym poza uprzedmiotowiającymi schematami.

Z mistrzowską precyzją i typowym dla jej twórczości minimalizmem estetycznym Anna Karasińska stworzyła wyjątkowe dzieło sztuki. „Łatwe rzeczy” służą do krytycznej refleksji na temat obrazowania rzeczywistości i dekonstrukcji mechanizmów społecznych i narracji przynależnych tradycyjnemu teatrowi./ Z uzasadnienia jury Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia w Krakowie

Tak Milena Gauer, jak i Irena Telesz-Burczyk są świadome teatralnej formy i precyzyjne w sytuowaniu swojej scenicznej obecności – choć opowiadają rzeczy śmieszne lub tragikomiczne./ Witold Mrozek „Idiotka unosi ramiona, wiewiórka zaciera ręce”, „Dwutygodnik.com”, nr 326, 1 lutego 2022

Spektakl Karasińskiej wskazuje kierunek zmiany, jest marzeniem o bezprzemocowym, bezpiecznym teatrze, który będzie depozytorium kobiecych przeżyć, ujmowanych, przynajmniej na razie, przez kobiety. Nowe spojrzenie w teatrze potrzebuje wielu podmiotów, rozproszeń i przesunięć, potrzebuje czujnego oka i czułego języka. Nie będzie o nie łatwo, ale warto próbować./ Jowita Mazurkiewicz „Czy możesz mnie zobaczyć?”, ” Dialog”, wrzesień 2022

Fot. Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie