Termin: 15.12.2024, godz. 19.00
Miejsce: Centrum Kukły Polskiej, Dzięgiel 4
„Pieśni Głupca” – wariacje na temat szopki polskiej
Reżyseria i wykonanie: Adam Walny
Uroczyste otwarcie Archiwum Centrum Kukły Polskiej w Dzięglu, hybrydowego ośrodka dokumentacji i prezentacji lalkarskiej dokonało się. Dzięki Adamowi Walnemu i jego wizji powstało absolutnie endemiczne i niezwykłe miejsce.
Program
16:00 – spektakl „Chmury” Teatru Thespis Damian Kierek
17:00 – Festiwal IMPRO ART Improwizacje z muzyką na żywo „Marionety łańcuchowe. Improwizacje.” Adam Mateusz Walny wraz z Orkiestrą Dęta z Brus
18:00 – Festiwal IMPRO ART „Wizualna instalacja inspirowana pracami Izabeli – Post Tarasewicz.” Adam Mateusz Walny wraz z muzyką na żywo w wykonaniu Jan Mlejnka
19:00 – Otwarcie Archiwum Kukły Polskiej – premiera spektaklu „Pieśni Głupca” Walny Teatr
20:00 Otwarcie Wystawy Archiwum Kukły Polskiej „Artefakty i Fotogramy”
Kanał na YT Instytut Przedmiotu
Instytut Teatru Przedmiotu prowadzi szeroką działalność edukacyjno – artystyczną, której ośrodkiem jest Centrum Kukły Polskiej w Dzięglu na Pomorzu. Archiwum to zarówno rzeczywiste zbiory Instytutu udostępniane w Galerii w Stodole w Dzięglu jak i ich wariant cyfrowy. Zbiory dotyczą zarówno rejestracji całych spektakli, fragmentów, fotografii jak i rzeczywistych figur, rekwizytów, lalek, elementów scenografii z kilkunastu spektakli teatralnych trzech artystów: Adama Walnego, Henryka Hryniewickiego i Damiana Kierka. Każdy z nich inaczej – na swój autorski sposób – realizuje w praktyce teatralnej ideę kukły polskiej. Rejestrację ich spektakli, wywiady z teoretykami, galerię zdjęć i bliższe poznanie teorii kukły polskiej możecie państwo śledzić w Archiwum Kukły Polskiej w Internecie, którego zbiory będą z pewnością bardziej dynamicznie powiększać się niż artefakty w ograniczonej metrażem Centrum Kukły Polskiej.
Bohaterowie Archiwum Kukły Polskiej
Adam Walny – reżyser, scenograf, twórca Walny – Teatr, autor oryginalnych technik teatru przedmiotu, pedagog.
Henryk Hryniewicki – aktor, lalkarz, twórca Teatru Nemno, pedagog i popularyzator teatru ożywionej formy.
Damian Kierek – reżyser, tłumacz, filolog, aktor, twórca Teatru Tata, autor wielu społecznych projektów teatralnych.
Co to jest kukła polska?
Idea kukły polskiej narodziła się w pracy praktyka teatru przedmiotu: twórcy i konstruktora autorskich oryginalnych technik animacji Adama Walnego. Kukła dla większości krajów dawnego bloku socjalistycznego oznacza każdą lalkę teatralną, w Polsce jest to figura na kiju. Z kolei kukła polska to zjawisko, jak twierdzi Walny, na miarę notatki na liście dziedzictwa UNESCO, tzn. w każdej technice europejskiego teatru animacji chodzi o maksymalną kontrolę nad animowanym przedmiotem. To oczywiste. Po to są nici czy druty w marionetce, po to są czempuryty w jawajkach, po to są dłonie w pacynach; w kukle polskiej sytuacja jest odmienna! Zarówno dłonie figury, nogi, brzuch a często i głowa, swobodnie dyndają przytwierdzone do kija, pozostawiając animatora w trudnej roli partnera niesfornej, niepoddającej się kontroli figurze, figurze w praktyce „nieanimowalnej”. Wyodrębniając tę charakterystyczna cechę kukły polskiej – swobodne dyndanie – możemy je odnaleźć w innych autorskich technikach teatralnych takich jak: marionety klawiszowe, figury instrumenty, pałuby szufladkowe i inne. Każda z nich, w innym stopniu zaawansowania przewiduje miejsce na element niespodzianki, przypadku, samostanowienia o swoim ruchu przedmiotów i zmusza animatora do gry z tym przypadkiem a nie li tylko z przewidzianym przez reżysera gestem, ruchem frazą animacji.. Stąd w Centrum Kukły Polskiej i w jej Archiwum odnaleźć możemy cały szereg różnych obiektów teatralnych, w których
konstruktor przewidział element swobodnego dyndania jako istotny w ekspresji przedmiotu animowanego.
